در هستی فرشتگان و ایمان بدیشان - ۱

بدانكه حق تعالـی را جماعت انبوه بندگانست كه ایشان را فرشتگان میگویند و ایمان آوردن بایشان آنست كه بدل باور داری و بزبان اقرار كنی و اعتراف نمائی كه ایشان بندگان خداونداند نه چنانكه بنو ملیح گفتند كه ملائكه بنات الله اند و اعتقاد كنی كه ایشان در فرطه عصمت اند و یک چشم بر هم زدن در خداوند تعالـی عاصی نمی شوند و میكنند آنچه بدان فرموده شده اند قوله تعالـی لا یعصون الله ما امرهم ویفعلون ما یومرون و ایشان را بنری و مادگی نسبت نكنند و ایشان را نفس نیست یعنی خوردن و آشامیدن و جماع كردن نیست و ایشان اجسامند و در  عبادت كردن هرگز سستی و كاهلی بدیشان راه نیابد قوله تعالـی یسبحون اللیل والنهار لایفترون و بعضی از نور آفریده شده اند و بعضی از نار آفریده شده اند و دشمن داشتن فرشتگان كفرست قوله تعالـی من كان عدو الله وملائكته ورسله وجبریل ومیكائل فان الله عدوّ للكافرین و فرشته را قدرتست كه خود را بصورت آدمی مینماید چنانكه نقل ست كه جبریل علیه السلام در صورت دحیة الكلبی نزد رسول علیه السلام آمدی و در صورت مرد تمام اندام خود را بمریم نمود قوله تعالـی فتمثل لها بشرا سویا و خواص بشر افضل اند از خواص ملک یعنی همه پیغمبران افضل اند از همه فرشتگان اما خواص ملک افضل اند از عوام بشر و هر گفتاری كه از بنده در وجود می آید كرام الكاتبین آنرا میدانند قوله تعالـی كراما كاتبین یعلمون ما تفعلون و حق تعالـی چهار گروه خلق آفریده فرشتگان و آدمیان و پریان و دیوان و ایشانرا هزار جزو آدمیانند