ایمان آوردن بكتابهای خداوند تعالـی - ۲

در كتاب التبیان فی ادب تالی القرآن امام محی الدین نواوی رحمة الله علیه می آرد كه مستحب ست كه چون مصحف درآرند برخیزند از برای تعظیم وی زیرا كه مستحب ست برخاستن از برای فضلا و علما و اخیار و المصحف اولی در كتاب انصاف اهل تصوف می آرد كه من لم یتخلق بالقران والسنة فهو انتن من الجیفة وكان اعماله مردودة در منزهة النواظر می آرد كه محمد بن حمید گفت چشم من درد میكرد پیش ابراهیم نخعی مینالیدم از درد چشم مرا گفت ای اخی در مصحف قرآن نظر میكن كه مرا چشم درد میكرد با عبدالله مسعود بگفتم مرا گفت پیوسته در مصحف نظر میكن كه مرا چشم درد میكرد با رسول صلی الله علیه وسلم بگفتم رسول علیه السلام مرا فرمود در مصحف قرآن نگاه میكن كه مرا چشم درد میكرد با جبرائیل گفتم مرا داروی بیاموز گفت دایم در قرآن نظر میكن فان القران دواء لكل داء وقال وننزل من القران ما هو شفاء ورحمة للمومنین حكایت عبدالله بن سلیمان الورقی گوید كه قرآن بر ابو یزید المقری خواندم بتمام چون باخر سورة الحشر رسیدم بدین آیت لو انزلنا هذا القران علی جبل لرأیته خاشعا متصدعا من خشیة الله الی آخر السورة مرا گفت یا ابا سلیمان دست بر سر نه چنان كردم كه او گفت چون از قرأت فارغ شدم سوال كردم كه یا شیخ غرض ازین چه بود گفت من قرآن بر جامع بن فضل خواندم مرا چنین فرمود