در ایمان آوردن به پیغامبران - ۱

حكایت شیخ ابوبكر آجری رحمة الله علیه میگوید در تستر بر در داش خود نشسته بودم و خشت می پختم و آتش میكردم جهودیرا بر من درمی چند قرض بود بتقاضا آمده بود گفت ای ابوبكر اگر بر صدق دین محمدی مرا آیتی بنمای من ایمان آرم گفتم مبادا خلاف كنی گفت نكنم گفتم تا جامهای خود بیرون كرد و من نیز جامهای خود بیرون كردم جامهای جهود را در میان جامهای خود نهادم و محكم ببستم و در درون داش انداختم بعد ازان در رفتم و جامها را بیرون كردم و بكشادم جامهای جهود در میان جامهای من سوخته بود و جامه من بسلامت مانده بود جهود آن حال مشاهده كرد در حال خدایرا سجده كرد و انگشت برداشت و كلمه شهادت بگفت و مسلمان شد در خاتمه منور می آرد كه شیخ كبیر ابوعبدالله خفیف قدس سره فرمود كه واجب ست كه اعتقاد كنند این را كه فقر بهترست از غنا و فقیر صابر افضل ست از غنی شاكر از برای خلاص وی از حساب و از عذاب و افتقار وی برحمت خداوند بسوی غیر وی و اعتقاد باید كرد كه وصول بسوی حق از غیر عبادت محال ست و حریت از رق عبودیت باطل است زیرا كه عبودیت بهیچ حال ساقط نمی شود و رجوع بعد از وصول جایزست و بنده منتقل شود در احوال تا بصفت روحانیان میگردد و از غیب خبر میدهد باعلام الله تعالـی او را