در امر معروف و نهی منكر - ۲

پس احتیاط باید كرد و از حق گفتن و حق رسانیدن ساكت نباید بود مگر بعذر شرعی كه داند كه از وی قبول نخواهند كرد و خوار داشت حق و بی عرضی بحق گوی لازم خواهد آمد آنگاه اگر نرساند معذور بود زیرا كه فائده حاصل نخواهد شد و فساد لازم خواهد آمد و چون آن كس كه مرتكب منكر شده سرباز زند و قبول نكند كافر گردد چون چنین باشد آنگاه واجب بود كه حق بچنان كس نرساند چنانكه اگر عسس و یا مجی و تمقاجی و یرغوجی و مثل این كسانرا اگر ازان كار باطل ایشان منع كنند غالب آنست كه ایشان قبول نخواهند كرد بلكه بایذای حق گوئی مشغول خواهند شد پس باید كه عرض خود نگاهدارد كه از حق رسانیدن بایشان فائده حاصل نمیشود بلكه فساد واقع میشود و ازین جاست كه علما نبشته اند كه اگر امر معروف و ناهی منكر داند كه از حق رسانیدن فائده حاصل خواهد شد و از وی قبول خواهند كرد یا دفع منكر خواهد شد واجب بود رسانیدن و اگر داند كه قبول نخواهند كرد واجب بود نارسانیدن رباعی

 هیچ دانی كه شیر مردی چیست# شیر مرد زمانه دانی كیست#

آنكه با دوستان تواند بود# وانكه با دشمنان تواند زیست#