مكتوب سی و نهم (۳۹)
بشیخ ابوالمظفر و محمد شاه در عزا و محافظت طریق شیخ خود.
الله تعالی برادران طریقت را ازین واقعه هائله صبر جمیل و اجر جزیل كرامت كناد وجود اهل الله رحمت است هم در حالت حیوة و هم بعد ممات فیوض و بركات كه در حیوة شان مفاد و مستفاد است بعد ممات شان نیز امیداوار آن باید بود و باید دانست كه این فیوض و بركات تا زمانی فائض است كه در طریقه شیخ احداثی واقع نشده است و چون امور محدثه در طریقه پیدا شد كه در حیوة شیخ نبود راه فیض مسدود گشت در رنگ بدعتی كه در دین پیدا شود و انوار سنت بسبب آن قلت پذیرد پس بر یارانِ آنجائی ناگزیر است كه محافظت طریقه شیخ خود نیك نمایند و احداثی دران نكنند و نوع زندگانی نمایند كه در یك دیگر فانی باشند و حلقه ذكر را بر سنن سابق بر پا دارند و اوقات را معمور دارند و در كسب خیرات مبادرت نمایند و در اتیان طاعات مسابقت كنند (سَابِقُوا اِلی مَغْفِرَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ وَ جَنَّةٍ...*الحدید:۲۱) و خدمت فرزندان ایشان را سعادت خود شناسند و ارضای ایشان را بر وجه مشروع امر عظیم دانند و این فقیر را بدعای ایمان یاد نمایند انشاء الله تعالی در ماه ذی الحجه از اینجا بسفر حجاز انتقال واقع می شود والباقی عند التلاقی انشاء الله الباقی والسلام اولاً وآخراً. مكتوبات معصومیه