در شَرَهْ ثلثه - ۲
در فایق می آرد كه سبب ورود این حدیث آن بود كه مرد اكول را پیش رسول علیه السلام یاد كردند و صفت اكل وی كردند و او كافر بود چون مسلمان شد اكل وی اندكی شد آنگاه رسول علیه السلام این حدیث فرمود در بعضی از شروح میگوید رسول علیه السلام این حدیث بر سبیل تمثیل فرمود یعنی مومن راضی است باندكی از دنیائی و كافر حریص ست بر كثرت مال و جمع دنیا در اربعین امام نجم الدین عمر نسفی رحمه الله می آرد كه در بسیار خودرن ده آفت ست اول سخت دل شدن دویم بیرحمی سیم كند فهمی چهارم بی حفظی پنجم كاهلی ششم هرزه گوئی هفتم گرسنه شدن بمعاصی هشتم قیامت را فراموش كردن نهم محتاج شدن دهم خورش ماران و گژدمان شدن در كتاب طب كمال الدین اسماعیل بخاری رحمه الله گفته است كه اتفاق حكما و اطباست كه اصل همه بیماریها در خوردن بسیارست شعر زپر خوردن بروزی صد بمیرد# زكم خوردن یكی را تب نگیرد# حكایت ابوالعباس قصّاب رحمه الله میگوید هرگز طعام نخوردم تا از گرسنگی بیطاقت نشدم لاجرم هرگز مرا بهیچ طبیب حاجت نبود مثنوی گاو از پس خوردنی بسیار# نشخوار همی زند چو مردار# آهو خورشش گیاه خشک ست# افگنده او مثال مشک ست# در كتب متصوفه می آرد كه چهار صد صدیق اتفاق كرده اند بر آنكه نان تخم آب ست و آب تخم خواب و خواب تخم غفلت و غفلت تخم دوزخ ست اما شَرَهْ وقاع بدانكه شَرَهْ در وقاع از جهت آنكه چون بران فعل حریص باشد خطر بود كه بحرام در افتد و مستحق رسوائی و عقوبت گردد در دنیا و آخرت دیگر آنكه عمر ازان عزیزترست كه او را در چنین كارها ضایع گرداند اما در طب و حكمت بدانكه جماع كردن بسیار مغز را ضعیف كند و چشم را تاریک گرداند و خفقان و ضعف دل آرد و قوت عزیزی را تباه كند و روی را زرد كند و خفظ را زیان دارد و غیر ازین نقصانهای دیگر دارد خاصه كه بر سر سیری و بی رغبتی بود