در مسایل فروع - در مسایلی كه تعلق بامامت و نماز دارد - ۳
در فتاوای واقعات صدر الشهید رحمه الله می آرد كه مردی را در نماز وتر در قیام شک افتاد كه ركعت دویم ست یا سیم تمام كند آن ركعت را و فاتحه و سوره و قنوت برخواند و بعد از سجده قعده بجای آرد پس برخیزد و یک ركعت دیگر بگذارد و قنوت بخواند و مختار این ست فرق ست میان این و میان مسبوق بدو ركعت در نماز وتر در ماه رمضان كه چون قنوت بخواند با امام در آخر نماز امام در آخر قضائ ما سبق قنوت بخواند باتفاق اما در صورت اول كه می باید خواند از برای آنست كه تكرار در موضع وی مشروع نیست و اینجا تكرار قنوت نیست زیرا كه یكی در موضع وی است و یكی در غیر موضع وی اما مسبوق مامورست باینكه قنوت خواند با امام پس این موضع قنوت باشد پس اگر در آخر نیز بخواند تكرار قنوت خواهد بود در موضع وی و این مشروع نباشد در جامع الحكام میگوید چون مصلی روز جمعه بمسجد جامع درآید تحیت مسجد نباید گذارد اگر در مسجد قرآن میخوانند از برای آنكه استماع قرآن فرض ست لقوله تعالٰی فاذا قرئ القراٰن فاستمعوا له وانصتوا لعلكم ترحمون و تحیت مسجد سنت ست و اشتغال بفرض اولٰی بود از اشتغال بسنت اما اگر آواز قرآن خواندن بوی نرسد مانع تحیت گذاردن نبود در فتاوای اصفهانی میگوید ولا ینبغی لاحد ان یمنیع من اداء صلوٰة العید لاهل القری لاختلاف المذاهب ولما ورد ارایت الذی ینهی عبدا اذا صلّٰی.