در بیان آنكه كفر و ایمان با یكدیگر جمع نمیشود - ۳

و یا دل از بد داشت آن خالی داشته یا یكبار یک دروغ یا یک غیبت بی اجازت شرع گفته و یا شنوده و آنرا بد نداشته و یا دل از بد داشت آن خالی داشته و یا گفتن آن روا داشته اگر چه خود هرگز نكرده و نگفته و یا یكبار ركعت نماز فرض نا كردن روا داشته یا بد نداشته یا یک بار مر یک غلام مكلف یا یک كنیزک مكلفه را بی عذری نماز ناكردن روا داشته اگرچه خود هرگز یک ركعت نماز نافله فوت نكرده یا یكبار یک طپانچه بر مسلمانی یا بر غلامی یا بر كنیزی یا بر كودكی بی اجازت شرع زدن روا داشته اگرچه خود هرگز نكرده و نزده و یا یكبار یک حبّه یا نیم لقمه از اموال مسلمانان بی اجازت شرع متصرف شدن روا داشته یا آنرا بد نداشته یا دل از بد داشت آن خالی داشته اگرچه خود هرگز متصرف نشده و یا یكبار یک نظر بشهوت بی اجازت شرع در روی عورت بیگانه و یا صبی كردن روا داشته یا دل از بد داشت آن خالی داشته اگرچه خود هرگز نكرده و ننگریسته و هم برین جمله از دنیا رفته شرعاً كافر رفته و هركه در شرع كافرست عندالله مومن نیست و این روایت در قاضی خانست و برو باشد لعنت خدای تعالـٰی و فرشتگان و همه آدمیان كه خداوند تعالـٰی فرموده در قرآن ان الذین كفروا وما توا وهم كفار اولئک علیهم لعنة الله والملائكة والناس اجمعین و او جاوید در دوزخ باشد كه خالدین فیها و آن همه اعمال وی حبطه گردد كه ومن یكفر بالایمان فقد حبط عمله و او در آخرت از جمله خاسران و زیانكاران باشد كه وهو فی الاخرة من الخاسرین چون او كافر شد و ظلم كرد كه بران اصرار نموده نباشد خداوند تعالـٰی آمرزنده او و نه نیز راه نمایند او را راهی الا راه دوزخ.