پیدا كردن سنت جماعت - ۱

رسول گفت – علیه السلام -: «یک نماز بجماعت چون بیست و هفت است تنها»؛ و گفت: «هر كه نماز خفتن بجماعت كند، چنان بود كه یک نیمه شب احیا [شب زنده داری] كرده بود، و هركه نماز بامداد بجماعت كند، چنان بود كه جمله شب احیا كرده باشد»؛ و فرمود كه: «هر كه چهل روز نماز بجماعت كند بر دوام كه تكبیر اولش فوت نشود – دو برائت [بیزاری – دوری] نویسند ویرا: یكی از دوزخ و یكی از نفاق»: و ازین سبب بود كه هركرا از سلف تكبیر اول فوت شدی سه روز خود را تعزیت می كردی، و اگر جماعت فوت شدی هفت روز. و سعید بن المسیب میگوید: «بیست سالست تا بانگ نماز نشنیدم الا از پیش بمسجد آمده بودم».

و بسیاری از علما گفته اند: «كسی را كه عذری نباشد و نماز تنها كند درست نبود». پس جماعت مهم باید داشت، و آداب امامت و اقتدا نگاه باید داشت:

اول آنست كه امامی نكند الا بدل خوشی [میل – رضایت] قوم: چون ویرا كاره باشند حذر كند، و چون از وی خواهند بی عذری دفع نكند، كه فضل امامی بزرگست، و از موذنی بیش است؛

و باید كه در طهارت جامه احتیاط كند، و برای انتظار جماعت تاخیر نكند: كه فضیلت اول وقت از آن بیش باشد. و صحابه، چون دو تن حاضر شدندی انتظار سیم نكردندی. و بر جنازه چون حاضر شدندی انتظار نكردندی: و رسول – علیه السلام – یک روز دیرتر آمد، انتظار وی نكردندی، و عبدالرحمن بن عوف در پیش شد، چون رسول – علیه السلام – در رسید یک ركعت فوت شده بود، چون نماز تمام كرد ایشان بپرسیدند از آن، رسول – علیه السلام – گفت: «نیكو كردید، هر باری همچنین كنید».