پیدا كردن سنت جماعت - ۲

و باید كه امامی برای حق تعالی كند – با اخلاص – و هیچ مزد نستاند. و تا صف راست نشود تكبیر نكند، و در تكبیرات آواز بردارد، و نیت امامی كند تا ثواب یابد، و اگر نكند جماعت درست نبود و ثواب جماعت نبود.

و قراءت در نماز جهری [جهر بلند خواندن است چون در نماز صبح و شام] بآواز خواند، و سه سكته بجای آرد: یكی چون تكبیر كند وجهت می خواند و مأمومان بفاتحه خواندن مشغول شوند؛ دوم چون فاتحه برخواند، سورة تاخیر كند، چندانكه كسی فاتحه نخوانده بود یا تمام نكرده بود تمام كند، سوم چون سورت برخواند، چندان آرام گیرد كه تكبیر از آخر سوره گسسته شود. و مامون جز فاتحه هیچ چیز نخواند سپس امام، مگر دور بایستد و آواز امام نشنود.

و ركوع و سجود سبک كند و سه بار بیش تسبیح نكند. و انس گوید – رضی الله عنه – كه هیچكس سبک نماز تر و تمام نماز تر از رسول – علیه السلام – نبود. و سبب آنست كه از جماعتیان كس باشد كه ضعیف بود یا شغلی دارد. و باید كه ماموم سپس امام رود نه با وی: تا پیشانی امام بر زمین نرسد وی بسجود نشود، و تا امام بحد ركوع نرسد وی قصد ركوع نكند، كه متابعت این بود، اما اگر بعمد در پیش شود نماز باطل گردد.

و چون سلام باز دهد، چندان بیش ننشیند كه گوید: «اللهم انت السلام و منک السلام تباركت ربنا یا ذالجلال والاكرام» [خدایا سلام توئی و سلامتی از توست، تو با بركت هستی ای پروردگار ما كه دارای بزرگی و بخشش میباشی]، آنگاه سبک برخیزد و روی بقوم كند و دعا گوید، و قوم پیش ازین باز نگردند كه مكروهست.