تلاوت [خواندن (قرآن] غافلان

بدانكه هر كه قرآن آموخت درجه وی بزرگست: باید كه حرمت قرآن نگاهدارد، و خود را از كارهای ناشایست صیانت كند، و در همه احوال خویش بادب باشد، و اگر نه، بیم آن بود كه قرآن خصم وی باشد.

و رسول -علیه السلام- گفته است: «بیشتر منافقان امت من قرآن خوانان باشند». و بوسلیمان دارانی می گوید كه: «زبانیه در قرآن خوان مفسد زودتر آویزد از آنكه در بت پرستان». و در توراة حق تعالی میگوید: «یا بنده من! شرم نداری كه اگر نامه برادری بتو رسد و تو در راه باشی، بایستی و با یگسو شوی یا بنشینی و یک حرف بر خوانی و تامل كنی، و این كتاب من نامه منست كه بتو نوشته ام، تا تامل كنی و بدان كار كنی، و تو از آن اعراض همی كنی و بدان كار نكنی، و اگر برخوانی تامل نكنی تا چیست!؟».

و حسن بصری میگوید: «كسانی كه پیش از شما بودند، قرآن را نامه دانستند كه از حق تعالی بدیشان رسیده است: بشب تامل كردندی و روز بدان كار كردندی؛ و شما درس كردن ویرا عمل ساخته اید: حرف و اِعراب [زیر و زبر حروف] وی درست می كنید، و فرمانهای ویرا آسان همی گیرید!».

و در جمله بباید دانست كه: مقصود از قرآن، خواندن وی نیست، بلكه مقصود كار كردن بوی است. و خواندن برای یاد داشتن می باید، و یاد داشتن برای فرمان بردن: كسی كه فرمان نبرد و میخواند، چون بنده بود كه نامه خداوند وی بوی رسد، و ویرا كارها فرموده بود، وی بنشیند و بالحان [جمع لحن: آوازه] نامه را می خواند، و حرف درست میكند، و از فرمان هیچ بجای نیارد: بی شک مستحق مشقت و عقوبت گردد.