حكایت نقل ست كه مردی نزد امام اعظم رحمه الله آمد و گفت میخواهم بعبادت و طاعت مشغول شوم از برای من رساله بنویس امام از برای وی رساله در بیع و شرا بنوشت آن مرد گفت اینكه نبشتی كسی را در كارست كه در بازار به بیع و شرا مشغول باشد كسی كه در خلوت بطاعت و عبادت و ذكر مشغول ویرا باین چه حاجت ست امام فرمود هیچكس را از لقمه و كهنه چاره نیست و تا طریق ویرا نداند خطر دارد كه از ناوجه باشد و در طاعت نقصان و شبهت واقع شود و از وی مقبول نباشد و رنج وی ضایع شود و از مقصود محروم شود و بعذاب آخرت در ماند و پشیمانی سود ندارد كه زحمت و ریاضت كشیده بود و ثواب و اجر طمع كرده بعذاب و زجر گرفتار شده چنانكه حق تعالٰی میفرماید وهم یحسبون انهم یحسنون صنعاء العیاذ بالله منه الٰهی ما را از خوردن لقمه حرام و ربوا نگاهدار و رزق حلال كرامت كن و توفیق طاعت ارزانی دار.

معنی وی آنستكه آنچه از ظاهر تو زشتست از چشم خلق بپوشی، و روح و سر وی آنستكه آنچه از باطن تو زشت بود از نظر حق تعالی بپوشی، و دانیكه هیچ چیز از وی پوشیده نتوان كرد جز بدانكه باطن ازان پاک كنی، و پاک بدان شود كه بر گذشته پشیمانی خوری و عزم كنی كه بدان باز نگردی كه: «التائب من الذنب كمن لا ذنب له» توبه گناه را ناچیز كند. اگر نتوانی، باری از خجلت و بیم و شرم پرده سازی و بر روی آن عورات [چیزهای پوشاندنی] فرو گذاری، و شكسته دل و شرمسار پیش حق تعالی بایستی، چون بنده گریخته گناهكار كه با دلی پر تشویر پیش خداوند خویش آید، و سر از پیش بر نیارد از فضیحتی خویش.