رسول- علیه السلام- گفت: «بهشت حرام است بر كسی كه فحش گوید»، و گفت: «اندر دوزخ كسان باشند كه از دهان ایشان پلیدی همی رود چنانكه از گند آن همه دوزخیان بفریاد آیند و گویند این كیست؟ گویند این آنست كه هر كجا سخنی فحش و پلید بودی دوست داشتی و همی گفتی». ابراهیم بن میسره همی گوید كه: هر كه فحش گوید، اندر قیامت بر صورت سگی خواهد بود. و بدانكه بیشترین فحش اندران بود كه از مباشرت عبارتهاء زشت كنند- چنانكه عادت اهل فساد بود- و دشنام آن بود كه كسی را بدان نسبت كنند. رسول- علیه السلام- گفت: لعنت بر آن باد كه مادر و پدر خویش را دشنام دهد، گفتند این كه كند؟ گفت: آنكه مادر و پدر یكی را دشنام دهد تا مادر و پدر ویرا دشنام دهند، آن خود وی داده باشد.

و بدانكه چنانكه حدیث مباشرت بكنایت باید گفت تا فحش نبود، در هر چه زشت بود هم اشارت باید كرد و صریح نباید گفت، و نام زنان صریح نباید گفت بلكه «پردگیان» باید گفت، و كسی را كه علتی بود زشت چون بواسیر و برص و غیر آن «بیماری» باید گفت و ادب اندر چنین الفاظ نگاه باید داشت: كه این نوعی است از فحش.

و عالم كه آفرید از دو جنس آفرید: عالم اجساد و عالم ارواح و از عالم اجسام منزلگاه روح آدمیان ساخت، تا زاد آخرت ازین عالم برگیرند. و هر كسی را مدتی تقدیر كرد، كه در این عالم باشد، و آخرت مدت اجل وی باشد، كه زیادت و نقصان را بوی راه نباشد: چون اجل در آید، جانرا از تن جدا كند. و در قیامت، كه روز حساب و مكافاتست، جانرا بكالبد دهد، و همه را برانگیزد، و هر كسی كردارهای خویش بیند، در نامه بنوشته، كه هر چه كرده باشد همه را با یاد وی دهد. و مقدار معصیت و طاعت وی ویرا معلوم گردانند، بترازویی كه شایسته آن كار باشد: و آن ترازو با ترازوی این جهانی نماند.