و برای این گفت رسول- صلوات الله علیه-: «الغضب قطعة من النار» گفت: «آن نخشم است كه تو آن را بر خویشتن مسلط كرده ای، كه آن پاره ای آتش است»، و چنانكه نور عقل چون گیرد آتش شهوت و خشم فرو كشد، تا گوید «جریا مومن، فان نورك اطفا ناری» [ای مومن بگذر، كه نور تو آتش مرا خاموش كرد]، دوزخ از ایمان فریاد كند و حدیث در میان نه، بلكه چون طاقت نور وی ندارد بهزیمت شود چنانكه پشه از باد هزیمت شود، نار شهوت هم از نور عقل بهزیمت شود. پس از جای دیگر چیزی نخواهد آورد برای تو؛ هم ازان تو بتو خواهند داد: «انما هی اعمالكم ترد الیكم». پس آتش دوزخ شهوت و خشم تست، و این با تو در درون پوست تست، و اگر علم یقین دانی میبینی چنانكه گفت: «كلا لو تعلمون علم الیقین، لترون الجحیم».

آنست كه كوزه بدست راست گیرد و گوید: بسم الله، و باریک در كشد، و بر پای نخورد، و ابتدا بكوزه فرو نگرد تا خاشاكی و حیوانی نباشد در وی و اگر جشایی [آروغ – هوا یا غذا كه بنیرو از گلو برآید] از گلو برآید دهان از كوزه بگرداند، و اگر یكبار بیش خورد سه بار خورد و هر باری بسم الله بگوید و باخر الحمد لله، و زیر كوزه گوش دارد [گوش داشتن: نگاهداشتن] تا آب بجایی نچكاند، و چون تمام بخورد بگوید: «الحمدلله الذی جعله عذباً فراتاً برحمته ولم یجعله ملحاً اجاجاً بذنوبنا» [سپاس خدایرا كه از راه بخشایش آنرا گوارا و شیرین كرد و بواسطه گناهان ما آنرا چون نمک تلخی نیافرید].