یكروز رسول -علیه السلام- بیرون آمد، و اثر شادی در وی پیدا بود، گفت: «جبرئیل آمد -علیه السلام- و گفت خدای تعالی میگوید: بسنده نكنی بدین كه هر كه از امت تو بر تو صلوات دهد من ده بار بر وی صلوات دهم، و چون بر تو سلام كنند ده بار بر وی سلام كنم؟»، و رسول گفت -علیه السلام-: «هر كه بر من صلوات میدهد، ملایكه جمله بر وی صلوات میدهند، گو خواه بسیار ده و خواه اندک»، و گفت: «اولیتر بمن آنكس بود كه صلوات بیشتر دهد بر من»؛ و گفت: «هر كه بر من صلوات دهد، ده نیكویی ورا بنویسند و ده زشتی از وی بسترند»، و گفت: «هر كه در چیزیكه مینویسد، صلوات بر من نویسد، ملایكه ویرا استغفار میكنند تا نام من در آن كتاب نوشته مانده است».

بدانكه راه عبادت هم از جمله عبادات است، و زاد هم از جمله راه است، پس هرچه راه دین را بدان حاجت بود هم از جمله دین بود، راه دین را بطعام خوردن حاجت است، چه مقصد همه سالكان دیدار حق تعالی است، و تخم آن علم و عمل است، و مواظبت بر علم و عمل بی سلامت تن ممكن نیست، و سلامت تن بی طعام و شراب ممكن نیست، بلكه طعام خوردن ضرورت راه دین است، پس از جمله دین باشد، و برای این گفت حق تعالی: «كلوا من الطیبات واعلموا صالحاً»، میان خوردن و عمل صالح جمع كرد، پس هر كه طعام برای آن خورد تا ویرا قوت علم و عمل بود و قدرت رفتن راه آخرت بود، طعام خوردن وی عبادت بود؛ و برای این گفت رسول -علیه السلام- كه: «مومن راه بر همه خیرات ثواب بود، تا [تا بمعنی حتی است] لقمه كه در دهان خود نهد یا در دهان اهل خود»، و این برای آن گفت كه مقصود مومن ازین همه راه آخرت بود. و نشان آنكه طعام خوردن از راه دین بود، آن باشد كه بِشرَه نخورد، و از حلال خورد، و بقدر حاجت خورد، و آداب خوردن نگاهدارد.