بدانكه امر معروف و نهی منكر واجبست، و هر كه بوقت بی عذری بماند عاصی است: خدای تعالی میگوید: «ولتكن منكم امة یدعون الی الخیر ویامرون بالمعروف وینهون عن المنكر» فرمان میدهد و میگوید كه: «باید كه از شما گروهی باشند كه كار ایشان آن بود كه خلق را بخیر دعوت كنند و معروف بفرمایند و از منكر باز دارند»، این دلیل است كه فریضه است؛ ولیكن فرض كفایت است،‌ كه چون گروهی بدین قیام كنند كفایت باشد، اما اگر نكنند همه خلق بزه كار باشند.

و می گوید: «الذین ان مكناهم فی الارض اقامو الصلاة وآتو الزكوة امروا بالمعروف ونهوا عن المنكر»، امر معروف را با نماز و زكوة بهم نهاد و اهل دین را بدین صفت كرد. و رسول گفت- علیه السلام-: «امر معروف كنید، اگر نه، خدای تعالی بدترین شما را بر شما مسلط كند، آنگاه چون بهترین شما دعا كنند نشنوند!». و صدیق روایت می كند كه: رسول- علیه السلام- گفت: «هیچ قوم نیست كه در میان ایشان معصیت رود و انكار نكنند [نهی از منكر نكنند]، كه نزدیک بود كه خدای تعالی عذابی فرستد كه همه را برسد!» و گفت: «همه كارهاء نیكو در جنب غزا كردن چون قطره است در دریای عظیم، و غزا كردن در جنب امر معروف چون قطره است در دریای عظیم»،

و باز آنكه مانند هیچ چیز نیست، بر همه چیزها قادرست، و توانایی وی بر كمالست، كه هیچ عجز نقصان و ضعف را بوی راه نیست، بلكه هرچه خواست كرد، و هرچه خواهد كند. و هفت آسمان و هفت زمین و عرش و كرسی و هرچه هست، همه در قبضه قدرت وی مقهور و مسخرست. و بدست هیچ كس – جز وی - هیچ چیز نیست. و ویرا در آفرینش هیچ یار و انباز نیست.