ایمان به پیامبران

اصل چهارم از اصول ششگانه ایمان اینست كه ایمان آورده شود به پیامبران فرستاده خدای تعالی. پیامبران بخاطر راهنمایی انسانها به راه راست و بخاطر و اصل گردانیدن انسانها به راه پسندیده الله تعالی فرستاده شده اند. رُسُل جمع رسول است. در لغت به معنی فرستاده و مخبر (خبر آرنده و دهنده) میباشد. در اسلامیت معنی رسول مردیست محترم كه در خُلق، طینت، علم و عقل سلیم بهترین همه معاصران خود است. هیچ یک خوی بد و حال ناپسند ندارد. در پیغامبران صفت عصمت وجود دارد. یعنی پیش از نبوت و بعد از آن از گناهان صغیره و كبیره معصوم اند. از اول بعثت تا به زمان استقرار نبوت از قصورها مانند كوری و كری منزه اند. باید باور داشت كه در پیغامبران این هفت صفت وجود دارد: امانت، صدق، تبلیغ، عدالت، عصمت، فطانت و امن العزل یعنی از پیامبری عزل نمیشوند. معنی فطانت بسیار با عقلی و بسیار با فهمی میباشد.

به پیامبری كه دین نو میاورد (رسول) گفته میشود. پیغامبری كه دین نو نیاورده و انسانها را به دینی كه قبلا آمده دعوت میكند (نبی) نامیده میشود. در بین نبی و رسول از نگاه تبلیغ اوامر و دعوت به دین الله تعالی فرقی وجود ندارد. ایمان به پیامبران به این معنی است كه در بین آنها هیچ فرقی نگذاشته به صادق و راستگو بودن آنها ایمان آورده شود. كسیكه به یكی از آنها ایمان نیاورد، به تمام آنها ایمان نیاورده است.