در صحاح می آید بروایت شاه مفسران عبدالله عباس رضی الله عنه كه رسول خدا علیه السلام بدو گور بگذشت پس گفت بدرستیكه صاحب این دو گور در عذاب اند و عذاب كرده نشدند در امر بزرگی اما یكی از ایشان بود كه جامه خود را از بول نگاه نمیداشت و بر وی باک نمیداشت و اما دیگری سخن چینی میكرد بعد ازان رسول علیه السلام برگ خرما بگرفت و بدو نیم كرد و در هر گوری یكی فرو برد و گفت شاید كه تخفیف كنند از ایشان عذاب را مادامی كه این برگ خرما خشک نشده باشد در شرح السنه می آرد كه یعنی عذاب كرده نشدند در امری كه بزرگ و دشوار بود یعنی دشوار نیست احتراز كردن از بول و همچنین دشوار نیست ترک سخن چینی كردن و در حدیث دیگر فرمود بپرهیزید از بول و جامه خود را ازان نگاهدارید كه بیشتر عذاب گور ازان بود این بود بیان گناهان كه كثیر الوقوع است میان مردم ازانها پر حذر باید بود الٰهی ما مسكینان را ازین گناهان و سایر معاصی نگاهدار و توفیق توبه نصوح ارزانی دار بمنك وكرمك.

بدانكه خوف و رجا چون دو جناح است سالک راء را كه بهمه مقامهاء محمود كه رسد بقوت وی رسد، كه عقبات كه حجابست از حضرت الهیت سخت بلندست، تا اومیدی صادق و چشمی بر لذت جمال حضرت نباشد آن عقبات قطع نتواند كرد، و شهوات بر راه دوزخ غالبست و فریبنده و كشنده است؛ و دام وی گیرنده و مشكل است، تا هراس بر دل وی غالب نشود از وی حذر نتوان كرد، بسبب اینست كه فضل خوف و رجا عظیم است: كه رجا چون زمامست كه بنده ای را میكشد، و خوف چون تازیانه است كه وی را میتازد.