با كوشش زیاد، با ریاضت و كثرت عبادت نمیتوان پیامبر شد. پیامبر شدن احسان او تعالی است. یعنی پیامبران را الله تعالی برگزیده است. بخاطر تنظیم و با فایده شدن امور دنیا و آخرت انسانها، بخاطر محافظه آنها از كارهای با ضرر و بخاطر واصل ساختن ایشان به سلامت، هدایت و راحت، به واسطه پیامبران، ادیان فرستاده شد. با وجود اینكه تعداد دشمنان زیاد بوده و آنها را طعن و ملامت كرده اند در تبلیغ و اعلام اوامر ایمان و عبادات الله تعالی خوف و حراسی نداشته اند. الله تعالی بخاطر اینكه نشان بدهد كه پیامبران صاحب صدق هستند و راست میگویند همه را بمعجزات باهره تایید فرموده است تا دعوای نبوت را شاهد باشند و هیچكس را تاب معارضه ایشان نبوده است. به كسیكه پیامبر را قبول كرده و ایمان آورده است (امت) آن پیامبر گفته میشود.

در قیامت بدستور جناب اقدس شفاعت برای گناهكاران میكنند و از ایشان پذیرفته میشود، صلحا، اولیا و علمای امَّت شان هم چنانند. همه پیامبران "علیهم الصلوات والتسلیمات" در گور خود نوعی از زندگی دارند كه ما ماهیتش ندانیم و خاک، اجسام مبارک ایشان را هرگز نپوساند.

الله تعالی هر چیز را در پرده اسباب میافریند. اگر میخواست هر چیزی را بی سبب خلق میكرد، بی آتش میسوزانید، بی خوردن سیر میكرد، بی طیاره پرواز میداد و بی رادیو میشنواند. اگر چه قدرت كامله او را هیچ سبب در كار نیست، حسب العاده بمحض رحمت اسبابرا روپوش افعال خود فرموده است. خواست تا بعضی چیزها را با اسباب معین بیافریند.