عالـَم ها را الله تعالی آفرید

به تمام چیزها غیر از الله تعالی (ماسویٰ) ویا (عالم) گفته میشود. اكنون طبیعت میگویند. تمام عالـم ها موجود نبود، نابود بود، یعنی نیست بود. تمامش را الله تعالی آفرید. تمام عالـَم ها ممكن و حادث است. یعنی از نیستی میشود هست شد و از هستی میشود نیست شد. از نیستی به وجود آمده اند. ( الله تعالی موجود بود. غیر او تعالی همه نیست بود) این حدیث شریف اینرا بیان میدارد. دومین دلیلی كه نشان دهنده حادث بودن عالـَم است، اینست كه عالم هر زمان خراب شده تغییر میكند. هر چیز تغییر میكند. لیكن چیزی كه قدیم باشد تغییر نمیكند . ذات (یعنی خود) الله تعالی و صفاتش چنین است. اینها هیچ تغییر نمیكنند. [در حالیكه، در عالـَم، در وقوعات فیزیكی در ماده ها تبدلات بمیان میاید. در رآكسیون های شیمیایی در اساس ماده ها تغییرات دائمی بمیان میاید. مشاهده مینمائیم كه ماده ها نیست شده به یک ماده دیگر مبدل میشوند. امروز در تغییرات اتمی و در رآكسیون های هسته ای كه تازه كشف گردیده اند ماده و عناصر نیز نیست میشوند. به انرژی مبدل میگردند.] اینگونه تغییرات و از یكدیگر حاصل شدن عالـَم ها امكان ندارد كه اوّلشان بی نهایت باشد. لازم است كه یک سرآغاز داشته باشد، باید عناصر، از ماده هاییكه از عدم بوجود آورده شده اند حاصل شوند. یک دلیل دیگر به اینكه عالـَم ها ممكن است، یعنی امكان دارد كه از عدم هست شود، حادث بودن عالم، یعنی بوجود آمدن هر چیز از عدم میباشد.