اعتقادنامه - ۳

 اگر تعظیم قلبی است در شریعت مبین شده است و اگر ثنائی لسانی است هم آنجا مبرهن است اعمال و افعال جوارح را نیز صاحب شریعت به تفصیل بیان فرموده است پس ادای شكر او تعالی منحصر در اتیان شریعت گشت قلباً و قالباً اعتقاداً و عملاً هر قسم تعظیم و عبادت او تعالی كه بماورای شریعت ادا نموده آید شایان اعتماد نباشد بلكه بسا است كه محصّل اضداد بود و حسنه متوهمه فی الحقیقه سیّئه باشد پس بملاحظه بیان مذكور عمل بشریعت بعقل نیز واجب آمد و ادای شكر منعم تعالی بی اتیان آن متعذر گشت و شریعت دو جزء دارد عملی و اعتقادی، اعتقادی از اصول دین است و عملی از فروع دین و فاقد اعتقاد از اهل نجات نیست وخلاصی از عذاب آخرت در حق او متصور نه و فاقد عمل احتمال نجات دارد كه امر او مفوّض به مشیئت اوست سبحانه و تعالی كه اگر خواهد عفو فرماید و اگر خواهد بقدر ذنب عذاب كند خلود در نار مخصوص بفاقد اعتقاد است و مقصور بر منكر ضروریات دین فاقد عمل اگر چه معذب شود اما خلود نار در حق او مفقود است تا اینجا كلام حضرت قطب الطرائق و غوث الخلائق امام ربّانی مجدّد الف ثانی است قدّس سرّه كه باتسمیه و تحمید بعین عبارت ایشان ایراد كرده شد تیمنا و تبركا شاید كه ببركت این كلمات مباركه واهب بیمانند این رساله را ازین مسكین بی بضاعت قبول و بهانه آمرزش او فرماید كه بهشت را به بها ندهند به بهانه دهند و بهمین امید و تمنّا این رساله را بصورت شرح حدیث حضرت سرور كائنات علیه وعلی آله وصحبه افضل الصلوة والتسلیمات او را نمود بود كه شمئه از بركات كلمات تامّه عائد این اعتقاد نامه شود و بدان سبب عقائد مسلمانانرا صلاحی و این مجرم معترف را فلاحی بهمرسد