و معنی واجب الوجود آنست كه وجودش از ذات خود بود نه از غیری و الّا بغیر محتاج میبود و این خلاف مفروض است و ازین جهت او را تعالی خدا میگویند یعنی خود آینده و بخودی خود موجود شونده ان صانع میباید كه حی و علیم و قادر و مرید و سمیع و بصیر و متكلّم باشد چه مرده و نادان و ناتوان و مضطر و كر و كور و لنگ ناقص و معیوبست خدایی را نشاید و آفریدن و نگهداری چنین عالم عجیب و غریب بدین محكمی و زیبایی از چنین شخصی صورت نیفتد و نیز این صفات در مخلوقات او پیداست اگر در وَیْ نبودی از كجا پیدا شد با وجودا كه این مزیّت مخلوق بر خالق و ترجیح ممكن بر واجب میكشد و این ظاهر الفساد ست

همچنین میگویم كه آن صانع بهر چه كمالست متصف است و از هر چه نقص است منزّه و الا ناقص میبود و ناقصی خدایی را نشاید و قطع النظر از دلیل عقلی اینها همه بنصوص قاطعه منصوصند و با نص مخبر صادق هیچ مجال تردد نیست تبارک و تعالی

یک سال، به دو قسمت جدا میشود كه به یک قسمت آن روزهای خضر (موسم سبز) به قسمت دیگرش نیز روزهای قاسم نامیده میشود.

در روز ششم می (مه) با آغاز روزهای خضر، تابستان شروع میشود و ۱۸۶ روز طول كشیده در ۷ نوامبر پایان می یابد. روزهای قاسْم نیز، در روز هشتم ماه نوامبر شروع می شود، در سالهایی كه ماه فبروری (فوریه) ۲۹ روزه باشد ۱۸۰ روز، در سالهای دیگر نیز ۱۷۹ روز طول میكشد و در ۵ می (مه) به پایان میرسد. روزهای خضر دوره تابستان را، روزهای قاسم نیز دوره زمستان را نشان میدهد.