در بیان فریضهای نماز - ۳
و اگر پلاسی است یک طرف پاک و یک طرف پلید امام طحاوی گفته كه اگر آن یک طرف پاک را بر بالای سر در هوا كنند آن طرف پلید نجنبد بران طرف پاک نماز روا باشد و این قول نصر بن یحیی است امّا قول شیخ (برهان الدّین) [برهان الدین علی مرغینانی مولف تجنیس توفی سنة ۵۹۳ ه. [۱۱۹۶ م.]] آنست كه اگر جای قعده و سجده پاک باشد نماز روا باشد و پلاس بزرگ حكم زمین دارد و در (فتاوای ظهیری) [مولف (فتاوای ظهیریه) قاضی محمد زاهد توفی سنة ۶۱۹ ه. [۱۲۲۲ م.] فی بخاری] آورده كه اگر بوریا پلید شود بنگرند اگر خشک باشد چاره نباشد از مالیدن و تراشیدن آن و اگر تر باشد سه بار آب بر آن برانند پاک شود و اگر پلاسی پلید شود اگر آن پلید را بشویند بعد ازان پلاس را یک شب یا یک روز در جوی آب روان بنهند تا آب بر آن پلاس بگذرد پاک شود و هم در (فتاوای ظهیری) آورده كه هر چیزی را كه پاره كنی دو شود چنانكه تخته اصطبر باشد كه اگر آن تخته را بدو باز برند دو تخته شود اگر یک روی چنین تخته و آنچه مانند این تخته باشد پلید شود بر دیگر روی پاک نماز بگزارند روا باشد و اگر سنگی یا خشتی كه از زمین جدا باشد پلید شود تا نشویند پاک نشود و اگر در زمین نشانند تبع زمین شود و زمین چون خشک شود پاک شود و سنگ و خشت چون خشک شود پاک شود چون بر وی نشان پلیدی باقی نماند و اگر پوستی باشد یک روی پاک و یک روی پلید بران روی كه پاكست نماز گزارند روا باشد بقول شیخ ابوالحسن امّا بقول شیخ برهان الدین روا نباشد و اگر جامه باشد دو تو یک تو پاكست و یک تو ناپاک اگر بران توی پاک نماز بگزارد بقول محمّد روا باشد و بقول ابویوسف روا نباشد و این روایت در (منظومه) است و علما را درین مسئله اختلاف است