در بیان فریضهای نماز - ۴

و اگر جامه دو تو نكنده كرده باشند و یک روی ناپاک بر آن روی كه پاک باشد نماز گزارند روا نباشد باتفاق و اگر این جامه بی نكنده باشد بران روی كه پاک باشد باتفاق نماز روا باشد و اگر جامه ایست دو تو بر یک تو كمتر از درمی نجاست رسیده و از دیگر روی بیرون نیامده اگر هر دو روی جامه فراهم گیرند زیادت از درمی باشد بقول بعضی بر وی نماز روا باشد امّا صحیح آنست كه روا نباشد و در (نوادر فقه) آورده كه روا باشد نزدیک ابویوسف و اگر كمتر از درمی تن یا جامه پلید بود نزدیک ابوحنیفه و ابویوسف و محمّد روا باشد و نزدیک شافعی روا نباشد مگر در چیزی كه جامه را ازان نگاه نتوان داشت چنانكه خون كیک و مكس كه از نجاست برخیزد و بر جامه نشیند نزدیک امام شافعی هم روا باشد و اگر جامه ایست دو تو بر یک تو زیادت از یک درم نجاست رسیده و بر روی دیگر كمتر از درمی نجاست بیرون آمده بران روی كه كمتر از درمی باشد نماز روا باشد و بقول محمّد و ابویوسف روا نباشد و اگر در پوشد و بدان جامه نماز بگزارد باتفاق روا نباشد و اگر نهالی ایست كه اوره و آستر هر دو پاكست و آگین پلید و اگر سختی زمین بپیشانی او رسد بر آن نهالی باتفاق نماز او روا باشد و اگر مصلّی بغایت تنگ باشد چنانكه اگر ویرا بر بالای چیزی كه اندازند آن چیز از زیر مصلّی بنماید اگر بر زمین پلید اندازد و بر آن نماز گزارد بقول امام فخرالدین روا باشد و بقول برهان الدین روا نبود و اگر سه كس بر یک مصلّی سه نماز را امامت كردند نماز پیشین و نماز دیگر و نماز شام بعد از نماز شام برین مصلّی زیادت از درمی خون دیدند