محمد علیه السلام بالاترین پیامبران و رحمة للعالمین است. هجده هزار عالم از خوان نعمت و رحمت او بهره میگیرند. پیغمبران دیگر هر یک به مملكتی و به طایفهء از بنی آدم ارسال شده بودند. رسول اكرم صلی الله تعالی علیه وسلم پیغمبر به تمام عالمین، بر همه مخلوقات جاندار و بیجان میباشد. خدای تعالی او را مانند سایر انبیا بنام نامی خود خطاب نفرمود. بلكه "ای رسول من" ، "ای پیامبر من" گفته، تلطیف فرمود. هر معجزه و فضیلت و كرامتی كه بیكی از انبیا داده شده باشند، مانند او را بان سرور احسان فرموده اند. به آن سرور آنقدر معجزه و فضل و كمال داده اند كه به هیچ كدام از پیامبران نداده اند. شق شدن قمر باشارت انگشت شان، تسبیح كردن سنگ كه بدست گرفت، سلام دادن درختان با ندای "یا رسول الله" ، گریه هیزم خشک به نام حنانه، وقتی رسول الله از برش دور شدند، جوشش آب صاف از میان انگشتان مباركش، در قیامت داده شدن مقامات (مقام محمود)، (شفاعت كبری)، (حوض كوثر)، (وسیله) و (فضیله)، دیدار جمال الهی قبل از دخول به جنت و با فضیلت و شرافت های بی پایان از تمام پیامبران دیگر بالاتر گردانیده اند. دینش بهترین ادیان و شریعتش ناسخ شرایع میباشد. امتش نكوترین امم است. اولیای امت او را بر جمیع اولیای امم دیگر شرف است.

بدانكه داغ نیز عادتست گروهی را، ولكن كردن آن از توكل بیفكند بلكه ازان خود نهی آمده است، و از افسون نهی نیست، بسبب آنكه سوختن آتش جراحتی با خطرست و از سرایت آن بیم بود، نچون فصد و حجامت، و منفعت آن نیز چنان ظاهر نیست كه منفعت حجامت، و چیز دیگری بجای آن بایستد. عمران بن الحصین را علتی افتاد، گفتند داغ كن نكرد، چون الحاح كردند بكرد و گفت پیش ازین نوری میدیدم و آوازی می شنیدم و ملایكه بر من سلام می كردند تا این داغ بكردم آنهمه از من در حجاب شدند، آنگاه توبه و استغفار كرد، و مطرف بن عبدالله را گفت بعد از مدتی خدای تعالی آن كرامت با من داد.