بدانكه زكوة ركنی از اركان مسلمانی است، كه رسول گفت – علیه السلام- : «بنای مسلمانی بر پنج اصلست: كلمهٔ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ، مُحَمَّدًا رَسُولُ اللَّهِ، نماز، و زكوة، و روزه، و حج» و در خبرست كه: «كسانی كه زر و سیم دارند و زكوة آن ندهند، هر یكی را داغی بر سینه نهند چنانكه بپیشت برون آید، و هركه چهار پای دارد و زكوة ندهد، روز قیامت آن چهارپایانرا بر وی مسلط كنند، تا ویرا سرو [شاخ گوسفند و گاو و جز آن]. همی زنند و در زیر پای می اندازند، و هر گه كه همه بر وی برفتند و آخر رسید، آن پیشین باز آید دیگر باره، همچنین زیر پای می سپرند و میروند، تا آنگاه كه حساب همه خلق بكنند» و این اخبار در «صحاح» است: پس علم زكوة دانستن بر خداوند مال فریضه است.

چون معلوم شد كه بر هر كسی آموختن آن علم واجب است كه در راه معاملت ویست، بدانستی كه عامی پیوسته در خطر باشد، كه ویرا كاری در پیش آید و بنادانی بكند كه نداند كه اندر آن حكمتی هست، و بدین معذور نباشد: هرگه كه حاجت بدان غالب بود و نادر نباشد. مثلا كسی در حال حیض مباشرت كند یا پس از حیض پیش از سر شستن، و گوید كه این علم ندانستم: معذور نباشد.

و از زنی كه پیش از صبح پاک شود، و نماز شام و نماز خفتن قضا نكند، كه نیاموخته باشد، یا مردی كه زن را در حال حیض طلاق دهد و نیاموخته باشد كه حرام است: معذور نباشد. و با وی گویند: ترا گفته بودیم كه طلب علم فریضه است، از این فریضه چرا دست بداشتی تا در حرام افتادی؟ مگر كه واقعهٔ نادر باشد كه افتادن آن متوقع نبود: آنگاه معذور باشد.