و این نزدیک مشایخ سمرقندست و در (جامع الصغیر) [مولف (جامع الصغیر) امام محمد شیبانی توفی سنة ۱۸۷ ه. [۸۰۳ م.]فی ریّ] آورده كه اوّلین نماز پیشین كه بر ویست اولی تر باشد [علامهٔ شامی مولف (رد المحتار) محمد امین (ابن عابدین) توفی سنة ۱۲۵۲ ه. [۱۸۳۶ م.] فی الشام آورده كه (ولو نوی فرضا ونفلا صح الفرض لا النفل لقوته لان الفرض مع النفل جنسان مختلفان وصح أداء الفرض او غیره عن تحیة المسجد بلا نیة فلو نوی فرضا او فائتة صحت تحیة بلا نیة اذا نوی جنسا آخر مثل ما نوی فرض الظهر وسنته فالاولی أن ینویها بذلک الفرض لیحصل له ثوابها لان حصول ثوابها متوقف علی النیة) امّا الفائتة مع النفل كانا جنسا واحدا] و آنچه گفتیم كه تكبیر اول فریضه است از برای آنكه خدای تعالی فرمود كه ای محمد چون خواهی كه بنماز در آیی تكبیر بگوی یعنی خدای خود را بخوان و به بزرگی یاد كن و رسول _ فرمود كه تكبیر اوّل حرام كننده امرهایی است كه مباح است در بیرون نماز و حلال كننده آنها بر شما سلام نماز گفتن است

به ملا حاجی محمد لاهوری صدور یافت در بیان مَذمّتِ عُلماء سُوء كه به محبت دنیا گرفتاراند و علم را وسیله حصول دنیا ساخته و در مدح علماء زُهّاد [جمع زاهد بمعنی بی رغبت] كه از دنیا بی رغبت گشته اند علما را محبت دنیا و رغبت دران كَلَفِ [بفتحتین كنجد خددی یعنی رنگ میان سیاهی و سرخی كه بر روی ظاهر شود و سیاهی روی ماه] چهره جمال شانست خلایق را اگر چه ازیشان حصول فوائد است اما علم شان در حق ذاتهای ایشان نافع نیامد