هر كس او را مدح و ثناء خواهد كرد. محمد، بمعنای بسیار مدح شونده می باشد. آمدن جبرائیل علیه السلام برای اولین بار و پیغمبر بودن محمد علیه السلام را خبر دادنش، در حین هجرت بیرون شدن حضرت رسول از غاریكه در شهر مكه می باشد و پا نهادن آنحضرت به ده قباٴ مدینه منوره، بیرون آمدن پیغمبر ما از مدینه به عزم فتح مكه و نیز وفات رسول خدا، همه در روز دوشنبه بوقوع پیوسته است. هنگام تولدش دیده شد كه نافش بریده شده و ختنه شده است. هنگامیكه به روی زمین شرف فرما شد، انگشت شهادتش را بلند كرد و سجده نمود. گهواره او را فرشتگان می جنباند. در گهواره آغاز به تكلم نمود.

چنانكه پیش هر كس سخن چنان گوید كه ویرا خوش آید، و باشد كه سخن این باز آن نقل كند و سخن آن باز این فرا هر یكی نماید كه من دوست دار تو ام، و این از نمامی بترست. رسول گفت- علیه السلام-: «هر كرا اندرین جهان دو روی باشد در آن جهان دو زبان آتشین باشد» و گفت- صلی الله علیه وسلم-: «بدترین بندگان نزد خدای تعالی دو روی است». پس بدانكه هر كه با دو دشمن مخالطت دارد، باید كه هر چه می شنود یا خاموش همی باشد یا آنچه حق باشد بگوید در پیش آنكس یا پس وی تا منافق نباشد، و سخن هر یكی آن دیگر را حكایت نكند و با هر كسی ننماید كه من یاور تو ام.

ابن عمر را- رضی الله عنه- گفتند كه: ما در نزدیک امیران شویم سخن ها چنان بگویم كه بیرون آییم نگوییم، گفت: ما این را نفاق شمردیمی اندر عهد رسول- علیه السلام-؛ و هر كرا ضرورتی نباشد و نزدیک سلاطین شود و آنگه سخنی گوید در پیش ایشان كه باز پس نگوید منافق باشد و دو روی، و چون ضرورتی باشد اندرین رخصت بود.