در بیان چیزهایی كه نماز را تباه كند و چیزهایی كه نماز را تباه نكند - ۲
اگر كسی بیرون نماز قرآن میخواند و فرو ماند و دیگری در نماز بود او را باز گفت نماز او تباه شود امّا اگر امام در قراءت در مانده شد جماعتی باز گوید باتفاق نماز تباه نشود اگر چه كه امام چندان خوانده باشد كه نماز بدان درست باشد اما باید كه بنیت كشادن بر امام باز گوید نه بر نیت قرآن خواندن اما اگر امام از آیتی بایتی رود یا از سوره بسوره رود جماعتی باز گوید نماز او تباه شود و اگر امام از وی بگیرد نماز امام نیز تباه شود و در (متفق) آورده كه عمل كثیر نماز را تباه كند چنانكه خوردن و آشامیدن و شانه كردن و موزه پوشیدن و لگام بر سر چهار پای زدن و كمان كشیدن و جوز گره بستن و دستار پیچیدن اما در (صلوة مسعودی) آورده كه هر كاری كه در بیرون نماز بیک دست توان كرد اگر در نماز بهر دو دست كند نماز تباه نشود چنانكه میان كشادن و بند شیب جامه كشادن و كلاه بر سر نهادن و مانند این و هر كاری كه در بیرون نماز بدو دست می باید كرد چنانكه جهد كند در نماز و بیک دست كند نماز تباه شود چنانكه دستار بستن و میان بستن و آنچه مانند این باشد و اگر موضعی را در نماز در هر ركنی یكبار یا دو بار بخارد نماز او تباه نشود و اگر مردی در نماز بود عورتی او را بوسه داد اگر تمكین كند نماز تباه شود و اگر روی خود را ترش كند و خود را ازو در كشد تباه نشود و اگر مادر بچه از پستان او شیر خورد نماز او تباه شود و اگر در نماز بود و بچه از پستان وی شیر خورد نماز او تباه نشود و شمس الایمه گفته كه هر فعلی كه نماز گزار بكند كه اگر كسی او را میبیند گمان برد كه او در نماز نیست نماز تباه كند و در (هدایه) آورده كه اگر كسی در نماز سخن كند یا بقهقهه بخندد نماز تباه شود و اگر قرآن از مصحف خواند نزدیک ابویوسف و محمد نماز تباه شود و نزدیک ابوحنیفه تباه نشود