در بیان چیزهایی كه نماز را تباه كند و چیزهایی كه نماز را تباه نكند - ۴

 و این روایت در (منظومه) است و اگر سلام داد و دعایی كه بعد از نماز میخوانند بخواند ویا در دست خود دمید و دست بر روی مالید بعد ازان یاد آمد كه او را از نماز او چیزی باقی مانده نزدیک ابوحنیفه و محمد تباه شود و نزدیک ابویوسف تباه نشود و اگر نماز میگزارد و كسی او را زحمت میدهد لَا حَوْلَ وَلَا قُوَّةَ اِلَّا بِالله گفت بقول ابوحنیفه و محمد نماز او تباه شود و نزدیک ابویوسف تباه نشود و اگر در نماز نام خدای تعالی شنید جلّ جلاله گفت نماز او تباه نشود و اگر در نماز نام رسول شنید و گفت كه _ نزدیک ابوحنیفه و محمد تباه شود نماز او و نزدیک ابویوسف نشود و اگر امام در نماز برخواند كه (أَلَیْسَ ذَٰلِكَ بِقَادِرٍ عَلَیٰ أَن یُحْیِیَ الْمَوْتَیٰ* القیامة :۴۰) جماعتی گفت بلی قادر بقول بعضی مشایخ نماز تباه شود و بقول بعضی تباه نشود امّا اگر (یَا أَیُّهَا الَّذِینَ اٰمَنُوا) خواند جماعتی گفت لبّیک اللّهمّ لبّیک خواجه امام فخرالدین میگوید كه نماز تباه نشود و شیخ برهان الدین میگوید كه نماز تباه شود و اگر كسی كتابی در پیش خود نهاد و نماز میگزارد و برخواند (یَا یَحْیَی خُذِ الْكِتَابَ بِقُوَّةٍ) و یحیی نام آنكس است كه در پهلوی وی است و نیت آن گزارنده آن باشد كه آن یحیی نام آن كتاب را بردارد باتفاق نماز او تباه شود و اگر خبری آوردند كه فلان كس بمرد نماز گزار در نماز گفت كه (إِنَّا لِلّهِ وَإِنَّا إِلَیْهِ رَاجِعونَ) بروایت درستر ابوحنیفه و محمد آنست كه نماز تباه شود و نزدیک ابویوسف تباه نشود و این وقتی باشد كه مراد او جواب دادن باشد اما اگر مراد او جواب دادن نباشد بیان حال خود باشد باتفاق تباه نشود و اعتبار درین مسئلها كه گفته شد نیت گوینده را است اگر نماز گزارنده میخواست كه بكاری فرماید یا از كاری باز دارد نماز او تباه شود