مكتوب هفتاد و چهارم (۷۴) - ۲

 سعادت آثار افقره در صحیفهٔ گرامی اندراج یافته بود كه خدیو نَشْاَتَیْن این نعتیست [صفتی است] كه مخصوص بحضرتِ واجب الوجود است جَلَّ سُلْطَانُه عَبْدٌ مَمْلُوْكٌ لَا یَقْدِرُ عَلی شَیءٍ را چه رسد كه بوجه از وجوه بخداوندِ خود جَلَّ سُلْطَانهُ مشاركت جوید و در راه خداوندی پوید علی الخصوص در نشأ اخرویه كه مالكیّة و ملكیة چه بطریق حقیقت و چه بطریق مجاز مخصوص بحضرت مٰلِكِ یَوْمِ الدِّیْن است حضرت حق سبحانه و تعالی در روز قیامت نِدا در دهد كه لِمَنِ الْمُلْكُ الْیَوْمَ و خود در جوابِ آن فرماید للهِ الْوَاحِدِ الْقَهَّارِ عِباد را دران روز غیر از هول و دهشت متحقِّق نیست و جز حسرت و ندامت متصوَّر نه الله تعالی در قرآن مجید خود از شدت آن روز و از غایت اضطراب خلائق خبر میدهد حَیْثُ قَالَ تَبَارَكَ وَتَعَالی اِنَّ زَلْزَلَةَ السَّاعَةِ شَیْءٌ عَظِیْمٌ یَوْمَ تَرَوْنَهَا تَذْهَلُ كُلُّ مُرْضِعَةٍ عَمَّا اَرْضَعَتْ وَتَضَعُ كُلُّ ذَاتِ حَمْلٍ حَمْلَهَا وَتَرَی النَّاسَ سُكَاری وَمَاهُمُ بِسُكٰرٰی وَلكِنَّ عَذَابَ اللهِ شَدِیْدٌ

۞ دران روز كز فعل پرسند و قول* الوالعزم را دل بلرزد زهول*

بجائیكه دهشت برند انبیا* تو عذر گنه را چه داری بیا*

بَقِیَّةُ النُّصْحِ اتِّبَاعُ صَاحِبِ الشَّرِیْعَةِ عَلَیْهِ الصَّلوةُ وَالسَّلَامْ وَالتَّحِیَّةُ فَاِنَّ النَّجَاةَ بِدُوْنِه مُحَالٌ وَعَدَمُ الْاِلْتفَاتِ اِلی زَخَارِفِ الدُّنْیَا وَعَدَمُ الْاِعْتَبَارِ بِوُجُوْدِهَا وَعَدَمِهَا فَاِنَّ الدُّنْیَا مَبْغُوْضَةُ اللهِ سُبْحَانَه لَیْسَ لَهَا قَدرٌ عِنْدَه تَعَالی فَیَنْبَغِیْ اَن یَّكُوْنَ عَدَمُهَا خَیْرًا مِنْ وُجُوْدِهَا عِنْدَ الْعِبَادِ وَقِصَّةُ عَدَمِ وَفَائِهَا وَسُرْعَةِ زَوَالِهَا مَشْهُوْرَةٌ بَلْ مَشْهُوْدَةٌ فَاعْتَبِرُوْا بِاَبْنَاءهَا الَّذِیْنَ مَضَوْا مِنْ قَبْلُ وَفَّقَنَا اللهُ سُبْحَانَه وَاِیَّاكُمْ بِمُتَابَعَهِ سَیِّدِ الْمُرْسَلِیْنَ عَلیه وَعَلی الِهِ الصَّلوةُ وَالسَّلاَمُ.