در فضل كلمه شهادت و فضیلت ذكر حق جل و علا - ۳

یاران گفتند مفردان كیانند یا رسول الله (صلی الله علیه وسلم) فرمود كه مردان و زنان بسیار یاد كنند مر خداوند را تا بدانی كه این تشریف كسی را ندهند كه از در خواجگی و رعنائی درآید بلكه بكسی دهند كه از خود بدر آید

* * فرد: در عشق تو ترک دو جهان كرد دلم*  كین كار كسی نیست كه كاری دارد*

خوشش باد كه با یاد دوست خوش میشود* غلام همت آنم كه یاد خدایش خبردار میشود*

موعظت مردان دین و روندگان راه یقین هرگز یک قدم بر متابعت نفس و هوا ننهاده اند و همیشه كمر مخالفت نفس و هوا بر میان جان بسته اند و در مهد وفای عهد أَلَمْ أَعْهَدْ إِلَيْكُمْ يَا بَنِي اٰدَمَ نشستند قدم عرش فرسای بر سوای صراط مستقیم مستقیم داشتند و بر مركب همّت در میدان مردی برگماشتند و رایت رعایت شریعت برافراشتند نص قاطع وَلِمَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِ جَنَّتَانِ را منظور داشتند و سر وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِ دریافتند و مبارز وار نیزهٔ وَنَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوَى در دست گرفته و پایٔ در ركاب وَالَّذِينَ جَاهَدُوا فِينَا آورده و روی بدشمن شیطان و نفس و دنیا آورده كه اعدا عدوک النفس و الشیطان و الدنیا وبامر فحارب النفس بالمجاهدة عمل كرده و سپر ذكر در پیش وسوسهٔ شیطان داشته و خود ترک دنیا بر تارک مبارک نهاده این ندای لطف شنیده كه وَمَنْ يَخْرُجْ مِنْ بَيْتِهِ مُهَاجِرًا إِلَى اللَّهِ وَرَسُولِهِ ثُمَّ يُدْرِكْهُ الْمَوْتُ فَقَدْ وَقَعَ أَجْرُهُ عَلَىٰ اللَّهِ

**رباعی:با درد بساز چون دوای تو منم* در كس منگر چو آشنای تو منم*

گر بر سر كوی عشق ما كشته شوی * شكرانه بده كه خونبهای تو منم *

و این معنی جز بعنایت ازلی و لطف حضرت لم یزلی دست ندهد

**فرد: تا بخود یار كسی را ندهد راه كجا * زهره باشد كه كسی راه بر یار برد*