در بیان آنكه كفر و ایمان با یكدیگر جمع نمیشود - ۲

كه ذره ای از ایمان عالمی از كفر و معاصی را محو گرداند و ذره ای از كفر جهانی از ایمان و عمل صالح را حبطه گرداند تا اگر بنده را اقرار و تصدیق بوده باشد و او بر موجب آن هفتاد سال نماز كرده بود و روزه ماه رمضان داشته باشد و زكوة و عشر و صدقه داده باشد و حج كرده و زیارت مدینه و بیت المقدس كرده و سالها مجاور كعبه بوده و غزو و جهاد كرده و قرآن و توریت و انجیل و زبور خوانده و یاد گرفته و تفسیر اینها دانسته و علم و حدیث و اصول فقه و كلام معلوم كرده و مذكر و واعظ بوده و درس و سبق گفته و مبین ایمان و تسلیم بوده و فتوی جواب كرده و محدّث و معلم و شیخ الاسلام بوده و محتسب و آمر معروف و ناهی منكر بوده و بزرگ و امام و صوفی و پیشوا بوده و خطیب و قاضی بوده و در اصول و فروع دین تصنیفات كرده و صایم الدهر و قایم اللیل بوده و از تنعمات و مباحات دنیوی مجتنب بوده و بقدر كفاف ادنی از جامه و قوت قناعت كرده و صاحب چلـّه و ریاضت بوده و از ارباب دنیا ملوک و سلاطین را نزد خود نگذاشته و خود بنزد ایشان نرفته و از ایشان چیزی نستده فی الجمله هیچ یک از معاصی و منهیات شرعی نكرده و هیچ یک از طاعات و محبوبات شرعی نمانده نا نكرده امّا در همه عمر یكبار حق متفق علیه را انكار كرده بزبان یا بعضوی از اعضا و یا تصدیق نكرده بدل و یا دل را از تصدیق كرده خالی داشته و یا یكبار یكباطل متفق علیه را تسلیم كرده و یا بباقی اعضا انكار و ردّ آن نكرده بدل و یا دل را از انكار و ردّ آن خالی داشته و یک بار یک دشنام و قذف و غیبت مر یک غلام محصن را یا مر كنیزک محصنه را گفتن روا داشته اگر چه خود هرگز نگفته و یا گفته و آنرا بد نداشته و یا دل از بد داشت آن خالی داشته