در بیان آنكه كفر و ایمان با یكدیگر جمع نمیشود - ۳

یا یكبار یک دروغ یا یک غیبت بی اجازت شرع گفته و یا شنوده و آنرا بد نداشته و یا دل از بد داشت آن خالی داشته و یا گفتن آن روا داشته اگر چه خود هرگز نكرده و نگفته و یا یكبار یک ركعت نماز فرض نا كردن روا داشته یا بد نداشته یا یک بار مر یک غلام مكلف یا یک كنیزک مكلفه را بی عذری نماز ناكردن روا داشته اگرچه خود هرگز یک ركعت نماز نافله فوت نكرده یا یكبار یک طپانچه بر مسلمانی یا بر غلامی یا بر كنیزی یا بر كودكی بی اجازت شرع زدن روا داشته اگرچه خود هرگز نكرده و نزده و یا یكبار یک حبّه یا نیم لقمه از اموال مسلمانان بی اجازت شرع متصرف شدن روا داشته یا آنرا بد نداشته یا دل از بد داشت آن خالی داشته اگرچه خود هرگز متصرف نشده و یا یكبار یک نظر بشهوت بی اجازت شرع در روی عورت بیگانه و یا صبی كردن روا داشته یا دل از بد داشت آن خالی داشته اگرچه خود هرگز نكرده و ننگریسته و هم برین جمله از دنیا رفته شرعاً كافر رفته و هر كه در شرع كافرست عندالله مؤمن نیست

و این روایت در قاضی خانست و برو باشد لعنت خدای تعالی و فرشتگان و همه آدمیان كه خداوند تعالی فرموده در قرآن إِنَّ الَّذِینَ كَفَرُ‌وا وَمَاتُوا وَهُمْ كُفَّارٌ‌ أُولَـٰئِكَ عَلَیْهِمْ لَعْنَةُ اللَّـهِ وَالْمَلَائِكَةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِینَ و او جاوید در دوزخ باشد كه خالدین فیها و آن همه اعمال وی حبطه گردد كه و من یكفر بالایمان فقد حبط عمله و او در آخرت از جمله خاسران و زیانكاران باشد كه وَهُوَ فِي الْآخِرَة مِنْ الْخَاسِرِينَ چون او كافر شد و ظلم كرد كه بران اصرار نموده نباشد خداوند تعالی آمرزنده او و نه نیز راه نمایند او را راهی الا راه دوزخ قوله تعالی إِنَّ الَّذِینَ كَفَرُوا وَ ظلَمُوا لَمْ یَكُنِ اللَّهُ لِیَغْفِرَ لَهُمْ وَ لا لِیهْدِیَهُمْ طرِیقاً إِلا طرِیقَ جَهَنَّمَ خَلِدِینَ فِیهَا أَبَداً