سیاست دوجانبه

قبل از آنكه فعالیت های مسیونری انتشار نیافته و هندوستان، كاملاً زیر حاكمیت انگلیس قرار نگرفته بود، انگلیسها به ایمان و اعتقادات مسلمانان احترام نشان داده در مراسم اعیاد، توپ ها فیر (شلیک) نموده به اعمار مساجد مساعدت ها نموده و حتی در اوقاف اسلامی كه مربوط به مساجد، مقابر و خانقاه ها بودند، وظیفه انجام داده بودند. بعد از وصول اوامر از انگلستان در سالهای ۱۸۳۳م. و ۱۸۳۸م.، این نوع فعالیت ها برای انگلیسها ممنوع قرار داده شد. این فعالیت های انگلیس ها به صراحت نشان میدهد كه، سیاستیكه انگلیسها در تعرض هایشان به دین اسلام تطبیق می كنند چنین است: در ابتدا، خود را به صفت دوست نشان داده، كمک نموده، این را در همه ممالک شیوع میدهند كه آنها مسلمانها را دوست دارند. به اسلامیت خدمت می كنند و به این ترتیب مسلمانانِ دنیا را فریب میدهند. آنگاه كه به این كار موفق شدند، آهسته آهسته و مخفیانه، اساسات اسلام، كتابها و مكاتب اسلام و علمای اسلام را از بین می برند.

انگلیس ها، با این سیاست دو جانبه خویش به مسلمانان بزرگترین دشمنی را انجام داده، ریشه اسلامیت را می خشكانند. بعدها، غیرتهای قبولاندن زبان انگلیسی به حیث زبان رسمی و تربیت كردن جوانان محلی (باشنده كشور مستعمره) به شكل نصرانی شده، افزایش یافت. با این مقاصد مكتب هائی كه تماماً در كنترول مسیونرها قرار داشت باز شد.