شب پانزدهم ماه شعبان است. یعنی شب ما بین چهاردهمین و پانزدهمین روز ماه شعبان می باشد. خداوند متعال قبل از آنكه هیچ چیز را نیافریده بود، همه چیز را در ازل تقدیر نمود و خواست (اراده كرد). از اینها، هر چیزی را كه در یک سال اتفاق خواهد افتاد، در این شب به فرشتگان خبر میدهد. قرآن كریم در این شب به لوح محفوظ نازل شد. رسول الله "صلی الله علیه وسلم" در این شب بسیار عبادت و دعا می نمودند.

آنست كه ستون در شاه راه بنهند و دكان كنند چنانكه راه تنگ شود، و درخت كارند و قابول [پیش آمدگی ساختمان از قبیل ناودوان و تیر و جز آن] بیرون آرند، چنانكه اگر كسی بر ستور بود در آنجا كوبد؛ و خروارهاء بار بنهند، و ستور ببندند و راه تنگ گردانند، و این نشاید الا بقدر حاجت، چندانكه فرو گیرند و با خانه نقل كنند.

و بار بر ستور نهادن، زیادت از آنكه طاقت دارد نشاید، و كشتن گوسپند قصابی را بر راه- چنانكه مردمانرا خطر بود- نشاید، بلكه باید كه در دكانی جای آن بسازد، و همچنین پوست خربزه بر راه افكندن یا آب زدن چنانكه در وی خطر باشد كه پای مردم بلغزد، و همچنین هر كه برف بر راه افكند یا آبی كه از بام او آید راه را بگیرد، بر وی واجب بود كه راه پاک كند. اما آنچه عام بود بر همه بود، و والی را رسد كه مردمانرا بر آن دارد و حمل كنند؛ و هر كه سگی دارد بر در سرای كه مردم را از آن بیم باشد، نشاید، و اگر جز آن رنج نباشد كه راه پلید كند، از آن منع نتوان كرد، چه احتراز ممكن بود، و اگر براه بخسبد چنانكه راه تنگ كند، این نشاید بلكه خداوند او اگر بر راه بنشیند و بخسبد هم نشاید!