در بیان امامت كردن - ۱

فصل شانزدهم در بیان امامت كردن در (فتاوای حجه) آورده كه رسول ؐ فرمود كه هر كه در پس امام پرهیزكار نماز بگزارد همچنان باشد كه در پس پیغمبری نماز گزارده باشد و هر كه در پس عالمی نماز گزارد همچنان باشد كه در پس من نماز گزارد و هر كه در پس عالمی پرهیزكار دو ركعت نماز بگزارد چنان باشد كه چهار هزار و چهل صد و چهل ركعت نماز گزارده باشد در پس غیری و این حدیث در (كتاب بحر) [مولف (بحر العلوم) محمد سعد الدین حموی توفی سنة ۶۵۰ ه. [۱۲۵۲ م.]] است و در (اسباب المغفرق) آورده كه رسول الله ؐ فرمود كه (هر كه رضای من میطلبد گو بزرگ دارد دوستان مرا گفتند كه یا رسول الله دوستان شما كدام اند فرمود كه طالب علمان پرهیزكار كه ایشان بنزد من دوستر اند از فرشتگان خدای تعالی پس هر كه بزرگ دارد علمای پرهیزكار بدرستی كه بزرگ داشته بود مرا و هر كه مرا بزرگ دارد بدرستی كه خدای تعالی را بزرگ داشته بود و هر كه خدای تعالی را بزرگ دارد درآید در بهشت) و رسول ؐ فرمود كه هر كه عالم پرهیزكار را زیارت كند چنان باشد كه مرا زیارت كرده باشد و هر كه دست عالم پرهیزكار بگیرد همچنان باشد كه دست مرا گرفته و هر كه با وی نشیند همچنان باشد كه با من نشسته باشد و هر كه با من نشیند در دنیا بنشانند او را در بهشت با من و رسول الله ؐ فرمود كه هر كه برود بطلب علم دو كام و بنشیند به نزدیک عالمی دو ساعت و بشنود ازو دو سخن خدای عز و جل او را در بهشت دو باغ دهد كه هر باغی دو چندان دنیا باشد و رسول ؐ فرمود كه (علمای امّت من همچون پیغمبری از بنی اسرائیل) و فرمود كه (عالمان میراث بران پیغمبرانند) و (فضل عالم بر عابد چندانست كه فضل من بر كمترین كسی از شما)