در بیان امامت كردن - ۳

و در (مبسوط) آورده كه ده طایفه اند كه امامت را نشایند و نماز در پس ایشان روا نباشد اول امامت زن مرد را و امامت برهنه پوشیده را و امامت كودک بالغ را و امامت صاحب عذر غیر صاحب عذر را امامت كسی كه شكم روان دارد و امامت كسی كه بول ازو میچكد و امامت بیمار تن درست را و امامت ناخواننده مر خواننده را و امامت كسی كه باشارت میگزارد مر كسی را كه بركوع و سجود میگزارد و امامت كسی كه نافله میگزارد مر كسی را كه فریضه میگزارد و امامت كسی كه نماز وقتی میگزارد مر كسی را كه نماز قضا میگزارد و امامت گنگ مر گویا را و امامت كسی كه حرفها درست نمیخواند گفت روا نباشد و در (صلوة مسعودی) آورده كه امامت پیر كوژپشت كه قیام او همچون ركوع باشد روا نباشد و امامت ثاثا و تم تم و فافا درست نباشد اما ثاثا كسی را گویند كه بارها بثاثا بر زبان او آید آنگاه سخن گوید و تم تم كسی را گویند كه بارها تم بر زبان آرد آنگاه سخن گوید و فافا كسی را گویند كه بارها فا بر زبان آرد آنگاه سخن گوید و همچنین امامت الثغ روا نباشد و الثغ كسی را گویند كه سین را بثا گوید یا را را بلام گوید یا غیر این و در (محیط) آورده كه امامت الثغ روا نباشد از برای آنكه در هر حرفی كه درست نمیتواند گفت دران امّی است و نماز خوانده در پی امّی روا نباشد و اگر همچون خودیرا امامت كند شاید و كسی كه الثغ باشد باید كه آیتی و سوره خواند كه در آن آیت و سوره آن حرف كه درست نمیتواند گفت نباشد تا نماز او روا باشد مگر سوره فاتحه را كه ترک نتوان كرد و اگر آیتی یا سوره كه درست بر میتواند خواند نمی یابد بعضی گفته اند كه نخواند و اگر بخواند نمازش روا نباشد اما فتوی بر آنست كه اگر در همه وقت جهد میكند تا آنچه خطا خواند درست كند نماز او روا بود هر چند كه درست نمی شود از برای آنكه عاجز است و اگر درست كردن جهد نمیكند نماز او روا نباشد از برای آنكه تقصیر میكند