و گفت رسول -علیه السلام-: «بندهء كه دروغ گوید فرشته از گند آن بیک میل دور شود»، و ازین گفته اند كه: «عطسه در وقت سخن گویی باشد بر راستی، كه اندر خبرست كه: عطسه از فرشته است و آسا كشیدن از شیطان، و اگر سخن دروغ بودی فرشته حاضر نبودی و عطسه نیامدی». و گفت: «هر كه دروغ گوید اندر حكایت، یک دروغ زن، ویست». و گفت: «هر كه بسوگند دروغ مال كسی ببرد خدایرا بیند روز قیامت كه بخشم باشد بر وی». و گفت: «همه خصلتی ممكن بود در مؤمن مگر خیانت و دروغ».

و میمون بن ابی شیب همی گوید كه: نامهء می نوشتم، كلمهء فراز آمد كه اگر ننوشتمی نامه آراسته نشدی –ولیكن دروغ بود- پس عزم كردم كه ننویسم، منادی شنیدم كه گفت: «يُثَبِّتُ اللَّهُ الَّذِينَ اٰمَنُوا بِالْقَوْلِ فِي الْحَيَوٰةِ الدُّنْيَا وَفِي الْاٰخِرَةِ [استوار میدارد خدا مؤمنان را در گفتار در دنیا و در آخرت]» ابن سماک همی گوید: مرا بر دروغ ناگفتن مزدی نباشد: كه خود ننگ دارم از آنكه دروغ گویم.

ایمان بر سه وجهست بیم است و امید است و مهر است، بیم چنان میباید كه ترا از معصیت باز دارد، امید چنان میباید كه ترا بطاعت آرد و مهر چنان میباید كه در دل تو تخم محبت كارد، الهی اگر چه دور میدانند نزدیكتر از جانی هر نشانی كه دهند برتر ازانی. مزدوران از تو بمزد راضی و عاصیان خجل از مستقبل و ماضی، بروز خنده و بشب خواب و دل در جمع اسباب، اگر مشتاق نیازمندی كو طریق نیازمندی، از جان به تن چرا خرسندی، و دل خود را چرا چنین می پسندی،