واجبها و سنتهای گرمابه - ۱

هر كه در گرمابه شود، بر وی چهار چیز واجبست و ده سنت:

دو واجب در عورت وی: كه از ناف تا زانو از چشمها نگاه دارد، و از دست خادم نیز نگاه دارد، كه بسودن [دست زدن – مالیدن] آن از دیدن فراترست؛ و دو در عورت دیگران: كه چشم خویش نگاه دارد، و اگر كسی عورت برهنه كند بر وی حسبت [نهی از منكر] كند – چون بیمی نباشد – چه اگر نكند عاصی گردد، و هركه این نكند عاصی از گرمابه بیرون آید. و از ابن عمر حكایت كرده اند كه در گرمابه نشسته بود روزی، روی در دیوار و چیزی بچشم باز بسته. و بر زنان همین واجب بود. و نهی آمده است زنانرا بگرمابه گذاشتن اصلا، الا بعذری ظاهر.

و اما سنتها آنكه نیت كند كه سنت پاكی بجای آرد، تا بوقت نماز آراسته باشد، نه برای چشم خلق را. و سیم [پول – مزد] گرمابه بان از نخست بدهد، تا او را دل خوش بود باب – ریختن وی و بداند كه چه بوی میدهد. پس پای چپ در پیش نهد كه در شود و بگوید: «بِسْمِ اللّه الرَّحْمٰنِ الرَّحيمِ أَعُوذُ بِاللهِ مِنَ الرِّجْسِ النَّجَسِ الْخَبِيثِ الْمُخَبَّثِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ»، چه گرمابه جای شیطانست: پس جهد كند كه گرمابه خالی – كنند برای وی، یا وقتی شود كه خالی تر باشد. پس زود در خانهٴ گرم شود تا بیشتر عرق كند. و چون در شود دست بشوید در وقت، و آب بسیار نریزد، چندان ریزد كه اگر گرمابه بان ببیند كراهیتش نیاید. و چون در شود سلام نكند، و اگر دست فرا گیرد باكی نبود، و اگر كسی سلام كند جواب دهد كه: عافاک الله [خدا ترا از رنج و بلا نگاهدارد] و سخن بسیار نگوید، و اگر قرآن خواند آواز بر ندارد، و اگر از شیطان استعاذت [اعوذ بالله گفتن] كند بآواز روا بود.