و وقت نماز شام و فرو شدن آفتاب و میان نماز شام و نماز خفتن بگرمابه نرود، كه این وقت انتشار شیطان باشد. و چون در خانهٔ گرم شود از آتش دوزخ یاد كند، و یكساعت زیادتر بنشیند تا بداند كه در زندان دوزخ چون خواهد بود، بلكه عاقل آن بود كه در هرچه نگاه كند از آخرت یاد كند: تا اگر تاریكی بیند از ظلمت گور یاد آورد، و اگر ماری بیند از مارهای دوزخ یاد كند، و اگر صورتی زشت بیند از منكر و نكیر [دو فرشته ای كه در گور سوال میكنند] و زبانیه [فرشتگان عذاب در دوزخ] یاد كند، و اگر آوازی هولناک [ترسناک] شود از نفخهٔ صور [دمیدن صور در روز قیامت] یاد آورد، و اگر رد و قبولی بیند از رد و قبول روز قیامت یاد كند: سنتهاء شرعی اینست.

اما از جهت طب گفته اند: هر ماهی یک بار آهک بكار داشتن سودمند بود. و چون بیرون آید آب سرد بر پای ریزد از نقرس [قسمی بیماری پا كه شخص را زمین گیر میكند] ایمن شود، و دردسر نخیزد. و آب سرد بر سر نریزد؛ و چون از گرمابه بیرون آید – بتابستان – و بخسبد: بجای شربتی كار كند.

بدانكه هر چه طاعتست چون نماز و روزه اخلاص اندر وی واجبست و ریا حرام اما آنچه مباحست اگر خواهد كه ازان ثواب یابد هم اخلاص واجبست: مثلا چون اندر حاجت مسلمانی سعی كند برای ثواب را، باید كه غرض خویش درست كند و از وی شكر و مكافات و هیچ چیز چشم ندارد؛ و همچنین هر كه تعلیم كند، اگر بمثل توقع كند از شاگرد كه از پی وی فرا شود و خدمت كند، عوض طلب كرد و ثواب نیابد، اما اگر هیچ خدمت توقع نكند ولیكن وی خدمتی كند اولیتر آن بود كه قبول نكند اگر كند چون مقصود نبوده است ظاهر آن بود كه آن ثواب حبطه نشود، چون متعجب نباشد بر آن اعراض او از خدمت اگر اعراض كند؛