اندر بیان كردن سنت و جماعت و شناخت آن - ۵

قاعده نهم آنست كه اقرار دهی كه آمرزش گناه كبیره از خدای عز وجل بی توبه روا باشد مؤمنانرا و سُنّیانرا چون خواهد و هر گناهكاری از مؤمنان كه با خدای عز وجل رسد و توبه نكرده باشد كار وی در مشیت خدای عز وجل باشد اگر خواهد ویرا بیامرزد بفضل و كرم خود و اگر خواهد بشفیعی بخشد و اگر خواهد بقدر گناه ویرا عذاب كند پس به بهشت آرد چنانكه گفت (اِنَّ اللهَ لاَ یَغْفِرُ اَنْ یُشْرَکَ بِه وَیَغْفِرُ مَا دُونَ ذلِکَ لِمَنْ یَشَاءُ...* الایه. النساء:۴۸) و روا نباشد كه خدای تعالیٰ موحّدانرا عذاب جاوید كند و هر موحّد كه از دنیا بیرون شود و ویرا در خاک نهند ویرا سوال كنند اگر جواب بصواب دهد گور وی مرغزاری باشد از مرغزارهای بهشت اگر جواب نه بصواب دهد روا باشد كه ویرا عذاب كنند بمقدار گناه و نیز اقرار دهی كه حساب و ترازو و نامه خواندن و صراط و بهشت و دوزخ همه هست و حق است بی شک چنانكه در قرآن و اخبار آمده است.

قاعده دهم آنست كه متشابهات در قرآن است و اخبار بدان اقرار دهی كه چنانست و هر چه از آن محتمل تاویل و تفسیر است و مفسران آنرا تاویل و تفسیر كرده اند و علمای حق آنرا بیان فرموده اند و معنی آن گفته اند از قول ایشان نگذری و بر قول ایشان نیفزایی و هر چه آنرا فرو گذاشته اند دران هیچ سخن نگویی بعقل و فهم خویش تا در شبهه و تعطیل نیوفتی و در جمله اقرار دهی كه همه قول خدایست عز وجل و حق است و چنانست كه او گفت نه بظاهر و نه بباطن یک حرف را منكر نباشی زیرا كه یک حرف را منكر بودن انكار است از جمله و هر چند در آیات متشابهه كم آویزی بهتر باشد زیرا كه حق سبحانه و تعالیٰ می گوید (فَامَّا الذینَ فی قُلُوبِهِمْ زَیْغٌ فَیَتـَّبِعُونَ مَا تَشَابَهَ مِنْهُ ابْتِغَاءَ الْفِتْنَة ِوَابْتِغَاءتَاوِیلِه ...