در ثواب نفقات و صدقات - ۲
در صحیح مسلم میاید بروایت جابر (رضی الله عنه) كه ابو مذكور انصاری رضی الله عنه غلامی داشت نام او یعقوب او را مدبر كرد رسول صلی الله علیه وسلم او را فرمود كه ابتدا كن بصدقه دادن بنفس خود یعنی اول بر نفس خود صدقه كن اگر از تو زیادت آید چیزی بر اهل خود صدقه كن و اگر از اهل تو زیادت آید بر قرابت خود صدقه كن و اگر از قرابت تو زیادت آید فهكذا وهكذا یعنی عطا ده از جمیع جهات در صحیحین ست كه رسول علیه السلام فرمود ابدا بمن تعول یعنی ابتدا كن در صدقه دادن بكسانی كه گرداگرد تواند در صحاح مصابیح و ترغیب حمیدی میاید بروایت عدی بن حاتم از رسول علیه السلام كه فرمود اتَّقُوا النَّارَ وَلَوْ بِشِقِّ تَمْرَةٍ، فَإِنْ لَمْ تَجِدُوا فَبِكَلِمَةٍ طَيِّبَةٍ یعنی بپرهیزید از آتش دوزخ و اگرچه نیمه خرما باشد پس اگر نیابید بسخن خوش از درویش عذرخواهی كنید كه آن نیز بجای صدقه است و نیز در ترغیب حمیدی میاید كه علی بن حسین (رضی الله عنه) در شب نان بر پشت خود میگرفت و بر مساكین صدقه میكرد در تاریكی شب و میگفت بدرستیكه صدقه در ظلمت شب خشم خداوند را میبرد و زید بن اسلم روایت میكند از پدر خود و پدر وی از رسول علیه السلام فرمود كه كردن نیكیها درمیبندد درهای بدیها را و صله رحم عمر را زیادت میكند و صدقه پنهان غضب خداوند را میبرد و این حدیث نیز در ترغیب حمیدی است در حسان مصابیح میاید كه رسول صلی الله علیه وسلم فرمود صدقه دفع میكند مرگ كه در وی آثار رحمت نبود در كتاب صغانی میاید كه صدقه چهار حرف ست كه الصدقة اربعة احرف فالصاد تصد صاحبها من مكاره الدنیا والاخرة یعنی صاد صدقه نگاهدارد صاحب خود را از مكروه های دنیا و آخرت و الدال یكون دلیله الی الجنة و دال وی راهنمایست بسوی بهشت