در صبر بر بلوی - ۳

حكایت شیخ شقیق بلخی رحمة الله علیه میگوید هر كس در مصیبت جزع میكند چنانست كه با حق جنگ میكند و جزع كردن بلا و مصیبت را رد نكند ولیكن مزد و ثواب صبر را ضایع گرداند

فرد در مصائب ناله كم كن كین جزع ماند بدانگ* برّه را میبرد گرگ و اشتلم میكرد كر *

حكایت عبدالله بن مبارک رحمة الله علیه میگوید مصیبت یكی است چون صاحب مصیبت جزع كند دو گردد یكی مصیبت و یكی رفتن مزد و این مصیبت بزرگ ترست از مصیبت اول و مزد صابران بیحساب ست یعنی جز خداوند اندازه آن كس نداند چنانكه فرمود إِنَّمَا يُوَفَّى الصَّابِرُونَ أَجْرَهُمْ بِغَيْرِ حِسَابٍ در صحیح بخاری میآرد بروایت ابوهریره رضی الله عنه از رسول علیه السلام كه فرمود هر كس كه خداوند باو چیزی خواسته باشد محنت و مصیبت رساند او را در صحیح مسلم میاید بروایت ابوسعید رحمه الله از رسول علیه السلام كه فرمود كه نرسد مؤمن را از درد و رنج و بیماری و ایذا و اندوه چیزی تا گرانی بخاطر وی راه یابد یعنی اندک غمی كه او را غمگین گرداند الا آنكه كفر گرداند خداوند تعالی بآن گناهان او را در صحیحین میآرد بروایت جابر رضی الله عنه از رسول صلی الله علیه وسلم كه فرمود كه مثل مؤمن همچو مثل خوشه گندم ست كه باد او را حركت میدهد یعنی گاه میافتد و گاه میخیزد هرگاه كه میخواهد كه راست ایستد او را بطرف دیگر میگرداند و مثل كافر همچو درخت ناژ ویا سفیدار است كه راست ایستاده است همیشه تا آن هنگام كه او را میبرند و می افگنند