اعتقادنامه – ۱

و از واجبات اعتقاد است كه بدانی ابراهیم خلیل الله یعنی دوست جانی خداست و از غیر حبّ او خالی بوده است و موسیٰ كلیم الله یعنی هم سخن خداست كه باو گفتگو كرده است چنانكه گذشت و عیسیٰ كلمة الله یعنی سخن خداست كه بی پدر بمجرد قول كن از مادر زاده است یا از بسكه منتفع به بوده است گویا كلمه خداست كه از وی موعظه بگوش اولاد آدم رسانیده و ازو متاثر شده اند و عله غایَته ایجاد عالم و سرور و بهتر اولاد آدم اعنٰی محمّد عربی صلّی الله علیه وسلّم بوجوه متعدّده كه از جمله آنها است

عدم جواز نسبت هزیمت بآنحضرت و اینكه در بیرون آمدن از قبر و حاضر شدن در موقف حشر و در آمدن در بهشت از تمامی آفرینش سبقت دارد باوصاف و شمائلی كه در ركن اوّل اسلام است ممتاز باید دانست اگر چه حصر آن وجوه بیرون از طاقت بشر است یكی گرویدنست بمعراج آن سرور بین و بیداری در شب از مكه تا بمسجدالاقصٰی و ازانجا بآسمان و ازانجا تا خدا خواهد و بیان كیفیتش چنانكه در شفا و سائر كتب ثقات مسطور است مانند همراهی حضرت جبرائیل از حرم تا بسدرة المنتهٰی و آن درختیست از آسمان هفتم كه علوم اوّلین و آخرین و عروجاتی تحتانی و نزولات فوقانی بدو منتهی میشوند و دیدن آن سرور جبرائیل را در آنجا بصورت اصلیش بشش صد بال و بازماندن او ازان حضرت در آنجا و سواری براق از مكه تا به بیت المقدس یا آسمان هفتم و آن جانوریست سفید رنگ نه ماده و نه نر خوردتراز استر و بزرگتر از خر از غایه سرعت می نهد گام خود را بمثلهای نگاه خود و امامت آنحضرت انبیا را درمسجد الاقصٰی در نماز عشا با صبح و از آنجا نصب شدن معراجی تا بآسمان هفتم