مكتوب سی و چهارم (۳۴) - ۲

بر طریقه بزرگان استقامت دارند و جای شانرا نیك نگهدارند و خدمت فقرا و طالبان را بوجه احسن كنند و بر جادّه شریعت محكم باشند و سنّت رسول را صلّی الله علیه وآله وسلّم بدندان گیرند و از بدعت محترز بوند و با مبتدع صحبت ندارند و از وی گریزان بوند (اهل البدعة كلاب اهل النار) شنیده باشند و در طریقه بزرگان امری احداث نكنند كه بركات طریق تا زمانی فانص است كه بامور محدثه آنرا ملوّث نساخته اند و از طلب حق جلّ وعلا باز نه نشینند و بمعرفت او تعالیٰ راه جویند و از هر جا بوئی ازین حدیقهٔ دولت بمشام جان برسد از پی آن شوند مطلوب درین نشاهٔ فانیه حصول این دولت است و مقصود از خلقت انسانی تحصیل معرفت است افسوس است كه آنچه از وی [قال الله تعالی (كَلاَّ لَمَّا یَقْضِ مَآ اَمْرَهُ* عبس:۲۳)] طلب داشته اند بجا نیاورد و بامور دیگر پردازد

بیت: ترسم كه یار با ما ناآشنا بماند * تا دامن قیامت این غم بما بماند

از ورود بعضی تفرقهای صوری نگاشته بودند الله تعالی بجمعیت مبدل گرداند و از كشاكش ما سوٰی برهاند اكثر مسلمانان كه ازان دیار میآیند شكایت از حاكم آنجا مینمایند و از بیدینی و بیعملی او نالان حمدا ًلله سبحانه كه اهل اسلام از شر او خلاص شدند و از شدت او رهائی یافتند ظلم حكّام از شآمت اعمال ماست اعمالكم عمّالكم خود را باصلاح باید آورد و بورع و تقوا باید ساخت (...وَمَنْ یتَّقِ اللهَ یجْعَلْ لَهُ مَخْرَجاً* وَ یرْزُقْهُ مِنْ حَیثُ لاَ یحْتَسِبُ وَمَنْ یتَوَكَّلْ عَلَٰی اللهِ فَهُوَ حَسْبُهُ...*الایة الطلاق:۲,۳) مامول از احبّه دعای سلامتی خاتمه است والسّلام علیكم وعلیٰ سائر من اتّبع الهدٰی