در بیان فضل تكبیر اوّل - ۱
و در نماز دیگر و نماز خفتن از وَالسَّمَاءِ ذَاتِ الْبُرُوجِ تا إِذَا زُلْزِلَتِ بخواند و در نماز شام از إِذَا زُلْزِلَتِ تا آخر قرآن [این حكم برای نیک خوانان است نه برای عوام] و در ركعت اوّل قراءت درازتر از ركعت آخر خواند كه مستحب است نزدیک محمد در همه نمازهای فریضه امّا مقیم را باید كه در نماز بامداد چهل آیة یا پنجاه آیت بخواند بغیر از فاتحه و بروایتی پنجاه یا شصت و از شصت تا صد آیة بخواند و درین همه حدیث آمده است كه اگر قوم راغب باشند صد آیة خواند و اگر بی رغبت و كاهل باشند شصت یا پنجاه آیة خواند و بلند خواندن امام واجبست در دو ركعت نخستین اگر چه در نماز قضا بود كه بجماعت گزارد بلند باید خواند و در نماز عید و نماز آدینه و نماز تراویح و نماز وتر كه بجماعت گزارند بلند خواندن واجبست و در (جامع صغیر) آورده كه حدّ بلند خواندن آنست كه امام چنان خواند كه صف اوّل بشنوند امّا تنها گزار را اگر خواهد بلند خواند و اگر خواهد پست خواند یعنی در نماز بامداد و دو ركعت نماز شام و دو ركعت نماز خفتن و در نماز نافله كه در شب گزارد اگر خواهد آهسته خواند و اگر خواهد بلند روا باشد و در (هدایه) آورده كه بلند خواندن فاضلتر بود تنها گزار را تا نماز او مانند نماز جماعت باشد و درست آنست كه چنان خواند كه خود بشنود ویا دیگری از وی بشنود و هر چه ازین آهسته تر خواند نماز روا نباشد و این فریضه است بر تنها گزار امّا امام باید كه چنان خواند كه صف اوّل بشنوند و اگر در دو ركعت نخستین نماز پیشین یا نماز دیگر یا نماز خفتن سوره خواندن فراموش كند در دو ركعت آخرین فاتحه و سوره بر خواند و بآخر نماز سجده سهو بیارد و این در حق تنها گزارست