صفت چهارم- آنكه معیل بود یا بیمار بود: كه هر چند حاجت و رنج بیش بود؛ مزد ثواب بیش بود.

صفت پنجم- آنكه از خویشاوندان باشد: كه هم صلهٔ رحم باشد و هم صدقه؛ و كسی كه با او ببرادری بود بر دوستی حق تعالی- او نیز بدرجهٔ اقارب باشد. اگر كسی یابد كه این همه صفات، یا بیشتر، درو باشد، اولیتر بود، و چون بچنین كسان رساند، همت و اندیشه ایشان و دعاء ایشان او را حصنی [قلعه ای] باشد. و این فایده او را آن وقت بود كه بخل از خود بیرون كرده بود و شكر نعمت گزارده بود. و باید كه زكوٰة بعلویان ندهد، و بكافران ندهد، چه این اوساخ مال مردمانست: و علوی بدان دریغ بود و این صدقه بكافر دریغ بود.

رسول گفت -صلی الله علیه وآله وسلم-: «صدقه دهید و اگر همه یک خرما بود- كه آن درویش را زنده كند و گناه را بكشد: چنانكه آب آتش را»، و گفت: «بپرهیزید از دوزخ، و اگر همه نیم خرما باشد، و اگر نتوانید بسخنی خوش»، و گفت: «هیچ مسلمان از حلال صدقه ندهد، كه نه ایزد تعالی آنرا بر دست لطف خود بستاند و می پرورد -چنانكه شما چهار پای خویش پرورید- تا آنگاه كه خرمایی چند [باندازه] كوه اُحُد شود» و گفت: «فردا هر كسی در سایهٔ صدقهٔ خویش بود، تا آنگاه كه میان خلق حكم بكنند»، و گفت: «صدقه هفتاد در از درهای شرّ ببندد»، و پرسیدند كه: «كدام صدقه فاضلتر؟»، گفت: «آنكه در تن درستی دهی – در وقتی كه امید زندگانی داری و از درویشی نترسی نه آنكه صبر كنی تا جان بحلق رسد،