بیان عبادات و عادات یومیه و لیلیه حضرت امام ربانی - ۱
بالجمله عمل حضرت ایشان در صیف و شتاء و در سفر و حضر آن بود كه نصف اخیر غالبا و گاه ثلث آخر شب برخاسته أدعیهٔ مسنونهٔ آنوقت را خوانده وضوی در كمال اسباغ و احتیاط می نمودند بران نبودند كه دیگری در وضو بر دست ایشان آب ریزد و در آب وضو آنقدر احتیاط به ظهور میرسد كه فوق آن متصور نه باشد استقبال قبله را دران رعایت می نمودند اما در وقت شستن رجلین بسوی شمال یا جنوب منحرف می شدند و مسواک را در هر وضوئی و وضو را بَهَر نماز لازم داشتند الا ما شا الله و هر عضو را سه بار می شستند در هر بار بدست آب چیده ازان می افشاندند كه احتمال تقاطر نمی ماند نه در عضو مغسول و نه در ید غاسله و سرّ آن عیان می نمود كه چون در طهارت و نجاستِ غسالهٔ وضو اختلاف است هر چند كه فتوی بر طهارت ست عمل بر احوط می نمودند و در غسل هر عضو كلمهٔ شهادت را و درود را نیز بادعیهٔ ماثورهٔ دیگر كه در كتب احادیث چون تكملهٔ مشكوٰة و بعضی كتب فقه و عوارف آمده میخواندند و بعد از أدای وضو گوشهٔ چشم حق بین بجانب آسمان كرده دعائی كه آن وقت ماثور است خوانده متوجه تهجد می شدند و با طمانینت و حضور و جمعیت تمام و طول قنوت تهجـّد أدا می نمودند به مرتبهٔ كه طاقت بشری بی تایید آلهی جل شانه در أداء آن عاجز و قاصرست در أوایل احوال بیشتر در تهجـّد و ضحی و فیّ زوال تكرار قرأت سوره یٰـس می فرمودند چنانكه گاهی قرأت آن سوره بهشتاد مرتبه می كشید و گاهی كم و گاهی زیاده ازان عدد