در بستر ما دیگری نائب یتیمان ما از خانه غائب، طرهٔ طرار ما باد برده و لالهٔ رخسار ما خاک خورده، ابروی خمیدهٔ ما هلاک نرگس دیدهٔ ما بخاک. عقیق لبان ما گرد آمیخته و دُر دندان ما در لحد ریخته، بلبل فصیح زبان فرو بسته حقهٔ یاقوتی دهان درهم شكسته، جوارح چابک ما و اعضای نازک ما زخم خوردهٔ شورستان و خاک تودهٔ گورستان، مرغ روح از ما رمیده و خاک حسرت از خاک ما دمیده، عبرت زایندگانیم و موعظت آیندگانیم، بباد دهانی در بندیم و بیاد زبانی خرسندیم، و آن هم مجملیست نا مفسر و دولتیست نا میسر، ما در خاک تیره و شما در خواب (إِنَّ فِي ذَلِكَ لَعِبْرَةً لِأُولِي الْأَبْصَارِ) ای سالک نشان خردمندی و مارب هنرمندی آنست كه چون این كلمات را در نظر آری باید كه دل از اغلال غفلت بدر آری، و امل را بگذاری و دل از دنیا برداری، و پیش از رحلت ازین دنیا حاصل كنی زاد تقوی، و بر هر چه شوی مالک گویی (كُلُّ شَيْءٍ هَالِكٌ). تا عون الٰهی باشد نصیر (غُفْرَانَكَ رَبَّنَا وَإِلَيْكَ الْمَصِيرُ).

الٰهی دین اهل دعوی در نفاق شد، و جان اهل معنی در اشتیاق شد. ای دوزخ سر تو ندارم از خود خبر مده، و ای بهشت مهر تو ندارم درد سر مده. الٰهی چون دل تو دادی بیش از نیم جگر مده، ای جوانمرد صد بار آب و خاک شوی، به از آنكه یكبار در سپند خود هلاک شوی، دنیا همه تلبیس است و محب او بتراز ابلیس ای بسا نا كامی كه از كام برآید، ای بسا كام كه از ناكامی میزاید باد طائف باید و آب دریا پوست میش، ادیم شود،، نظر شیخ باید و نیاز مرید تا شخص مستقیم شود. الٰهی چون بیگانگان نگویم كه كجایی، و چون مزدوران نگویم كه كرایی. الٰهی! اگر حساب تو با مایه داران است، من درویشم، و اگر با مفلسان است من از همه بیشم، و با این همه، با دست تهی و با دل ریشم، طمع از هر كه كردی اسیر او گشتی و منت بر هر كه نهادی امیر او گشتی